Byzantine Martial Arts (BMA): How to control the adversary with the buckler

Byzantine Martial Arts (BMA) : How to control the adversary with the buckler.
The control of the adversary is very important in martial arts in general. In this situation the fencer must control the adversary with his buckler as he is breaking the balance.
In this video you can see some techniques but also the counter.

Help us to be known the Byzantine Martial Arts. If you like the video please like it and subscribe to our channel to stay tuned.

Coach: George E. Georgas
Mail: g_e_georgas@yahoo.gr

Βυζαντινές Πολεμικές Τέχνες: Ελέγχοντας τον αντίπαλο με το ασπίδιο

Βυζαντινές Πολεμικές Τέχνες: Ελέγχοντας τον αντίπαλο με το ασπιδιο. Ο Έλεγχος του αντιπάλου είναι ένα πολύ σημαντικό θέμα στις πολεμικές τέχνες. Στην προκειμένη περίπτωση επειδή ο ξιφομαχος φέρει και ασπίδιο αυτό γίνετε χρησιμοποιώντας το ασπίδιο σπάζοντας την ισορροπία του αντιπάλου με διάφορους τρόπους (πχ πίεση στον αγκώνα, πήχη κτλ) και πλήττοντας τον με το σπαθί σε δεύτερο χρόνο. Στο εκπαιδευτικό βίντεο θα δείτε μερικές τεχνικές αλλά και την αντεπίθεση σε αυτές.

Βοήθησε και εσύ να γίνουν οι Βυζαντινές Πολεμικές Τέχνες γνωστότερες. Αν σου άρεσε το βίντεο κάνε like και κάνε εγγραφή στο κανάλι μας για είσαι ενημερωμένος.

Προπονητής : Γεώργιος Ε. Γεωργάς
Ηλεκτρονικό Ταχυδρομείο: g_e_georgas@yahoo.gr

Μεσαιωνική Σπαθασκία στον Πειραιά και στην Αθήνα. Ξεκινάμε τον Σεπτέμβριο

Ξεκινούν οι δραστηριότητες μας στην Ιστορική Ξιφασκία, τις Βυζαντινές Πολεμικές Τέχνες και το ένοπλο Παμμαχον, τη Τρίτη 1/9/2020 για το τμήμα του Πειραιά , ενώ για το τμήμα του Θησείου την Δευτέρα 7/9/2020, με ολα τα απαιτούμενα μέτρα προστασίας.

Καλή επάνοδο σε όλους

Σας περιμένουμε.

Πληροφορίες στο inbox.

Η Ακαδημία Ιστορικών Ευρωπαϊκών Πολεμικών Τεχνών ‘Λέοντες’ ξεκινά τις δραστηριότητες της στην μεσαιωνική σπαθασκία

Ξεκινούν οι δραστηριότητες μας στην Ιστορική Ξιφασκία, τις Βυζαντινές Πολεμικές Τέχνες και το ένοπλο Παμμαχον, τη Τρίτη 1/9/2020 για το τμήμα του Πειραιά , ενώ για το τμήμα του Θησείου την Δευτέρα 7/9/2020, με ολα τα απαιτούμενα μέτρα προστασίας.

Καλή επάνοδο σε όλους

Σας περιμένουμε.

Πληροφορίες στο Ηλεκτρονικό Ταχυδρομείο: g_e_georgas@yahoo.gr

Βυζαντινές Πολεμικές Τέχνες: Υπερασπίζοντας την γέφυρα. Σκιαμαχια με μακρύ σπαθί

 

Βυζαντινές Πολεμικές Τέχνες: Υπερασπίζοντας την γέφυρα. Σκιαμαχια με μακρύ σπαθί.

Θες να μάθεις να ξιφομαχεις με όπλα του μεσαίωνα;

Έλα κοντά μας.

Ακαδημία Ιστορικών Ευρωπαϊκών Πολεμικών Τεχνών ‘Λέοντες’.

Προπονητής: Γεώργιος Ε. Γεωργάς

Ηλεκτρονικό Ταχυδρομείο: g_e_georgas@yahoo.gr

Βυζαντινές Πολεμικές Τέχνες: Υπερασπίζοντας την γέφυρα. Σκιαμαχια με παραμηριον και ασπίδιο

Βυζαντινές Πολεμικές Τέχνες: Υπερασπίζοντας την γέφυρα. Σκιαμαχια με παραμηριον και ασπίδιο.

Θες να μάθεις να ξιφομαχεις με όπλα του μεσαίωνα;

Έλα κοντά μας.

Ακαδημία Ιστορικών Ευρωπαϊκών Πολεμικών Τεχνών ‘Λέοντες’.

Προπονητής: Γεώργιος Ε. Γεωργάς

Ηλεκτρονικό Ταχυδρομείο: g_e_georgas@yahoo.gr

Η Αυτοκρατορία Αντεπιτίθεται. Ο Αυτοκράτορας Ιωάννης Δούκας Βατάτζης κατατροπώνει τους Φράγκους

Η Αυτοκρατορία Αντεπιτίθεται. Ο Αυτοκράτορας Ιωάννης Δούκας Βατάτζης κατατροπώνει τους Φράγκους.

Του Γεώργιου Ε. Γεωργά, προπονητή ξιφασκίας, εκπαιδευτή παμμάχου και ιστορικής σπαθασκίας

Μετά την πτώση της Βασιλεύουσας από τους Λατίνους το 1204, όλος ο Ελλαδικός χώρος έπεσε στα χέρια των Λατίνων. Η Μακεδονία,η Θεσσαλία, η Στερεά Ελλάδα έπεσαν αμαχητί στα χέρια των δαιμονικών σταυροφόρων της 4ης Σταυροφορίας. Μόνο ο Σγουρός προσπάθησε να αντισταθεί μαζεύοντας στρατό Ελλήνων από την Πελοπόννησο αλλά απέτυχε. Στα Τέμπη οι σταυροφόροι έκαμαν παράκαμψη και στις Θερμοπύλες όλος ο στρατός του υποχώρησε μόλις οι Έλληνες στρατιώτες είδαν τους σταυροφόρους. Έτσι οχυρώθηκε στην Ακροκόρινθο όπου μετά από μια θηριώδη πολιορκία το φρούριο έπεσε και μαζί έπεσαν και οι άλλες πόλεις της Πελοποννήσου που ήταν κάτω από την επιρροή του. Τελευταία πόλη που παραδόθηκε ήταν η Μονεμβασιά.

Λίγα χρόνια μετά, το 1222 μΧ ο Ιωάννης Βατάτζης στέφεται Ρωμαίος αυτοκράτορας και παίρνει τα ηνία της αυτοκρατορίας της Νίκαιας στα χέρια του. Λίγο καιρό μετά ξεκίνησε η αντεπίθεση της αυτοκρατορίας.

Ο Ιωάννης ηγήθηκε σε μια τεράστιων διαστάσεων πολεμική αντεπίθεση ενάντια στην Λατινική αυτοκρατορία της Κωνσταντινούπολης. Κατάφερε να απελευθερώσει την Δυτική Μικρά Ασία, την Θράκη και την Μακεδονία, επανέφερε την τάξη στην προδοτική Ρόδο, ενώ προσπάθησε να ελευθερώσει την Κρήτη από τις δυνάμεις της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας της Βενετίας. Ταυτόχρονα προσπαθούσε να αμυνθεί εναντίων των Σελτζούκων.

Η βασιλεία του Ιωάννη Βαταζη δεν ξεκίνησε με τους καλύτερους οιωνούς. Τα αδέλφια του πεθερού του ( Θεόδωρος Α’ Λάσκαρης ) , ο Αλέξιος και ο Ισαάκιος έκαναν τα πάντα για τον ανατρέψουν και του πάρουν τον θρόνο. Έτσι συμμάχησαν με αυτούς που ο αδελφός τους πολεμούσε για χρόνια. Την Λατινική Αυτοκρατορία της Κωνσταντινούπολης. Αυτό έφερε ως επακόλουθο το 1224 μΧ να συναντηθούν δύο μεγάλοι στρατοί στην Ποιμανινο. Από την μια ο στρατός των Λατίνων και από την άλλη ο στρατός της Αυτοκρατορίας των Ρωμαίων. Στην μάχη που ακολούθησε ο ίδιος ο Αυτοκράτορας οδήγησε τον στρατό του στην πρώτη γραμμή. Σύμφωνα με τον Βίο του Αγίου Ιωάννου του Ελεήμων η μάχη ήταν αμφίρροπη έως ότου ο Αυτοκράτορας Ιωάννης μονομάχησε με τον διοικητή των Λατίνων ιπποτών. Οι δύο αρχηγοί συγκρούστηκαν με βία όπου ο Ιωάννης έριξε με το σπαθί του τον Λατίνο ιππότη από το άλογο του και στην συνέχεια τον ποδοπάτησε και τον σκότωσε. Αμέσως μετά ακούστηκε η πολεμική κραυγή των Ρωμαίων ( ο αρχηγός μονάδας ρωτούσε δυνατά ‘ Βοήθει; ‘ και οι στρατιώτες απαντούσαν ‘ ο Θεός ‘ , και μετά ρωτούσε πάλι ‘ Νικάει;’ και οι στρατιώτες απαντούσαν ‘ Ο Σταυρός ‘) και επιτέθηκαν μαζικά στους ιππότες και τους σερτζεντους οι οποίοι βλέποντας τον θάνατο του αρχηγού τους υποχώρησαν άτακτα.

Η νίκη αυτή ήταν εξαιρετικά σημαντική αφού άνοιξε τον δρόμο για να επαναφέρει στα χέρια της Αυτοκρατορίας πολλά φρούρια και κάστρα που ήταν στην κατοχή των Λατίνων. Σημαντικό ρόλο στις επιτυχίες αυτές είναι πως έκανε κάτι πρότυπο, όλες τις συγκρούσεις και τις πολιορκίες τις έκανε χειμώνα. Με αυτό τον τρόπο παρέλυε την πολεμική τακτική των Λατίνων. Παράλληλα οταν πολιορκούσε κάστρα είχε πάντα μαζί του μηχανικούς όπου κατασκεύαζαν πολιορκητικές μηχανές όπου με αυτές κατάστρεφε τα τείχη και μετά εκαναν έφοδο οι οπλίτες της αυτοκρατορίας. Όσα κάστρα παραδίνονταν χωρίς μάχη επέτρεπε στους ιππότες να φύγουν , αλλιώς όσοι επιβίωναν από την μάχη αιχμαλωτίζωνταν.

Ταυτόχρονα με τον πόλεμο που διεξήγαγε με τους Λατίνους , διεξήγαγε έναν τεράστιων διαστάσεων πόλεμο με τους Σελτζούκους στα σύνορα κάνοντας έναν μεγάλο αμυντικό πόλεμο όπου ήταν νικηφόρος.

Την ίδια περίπου περίοδο , σύμφωνα με Λατινικές πηγες, οι Έλληνες της Κρήτης επαναστάτησαν ενάντια στους Βενετούς. Ο Αυτοκράτορας τότε έστειλε στόλο 33 πολεμικών πλοίων με Τσάκωνες ( Λάκωνες ) και Γασμουλους που ήταν από τις επίλεκτες μονάδες της Αυτοκρατορίας της Νίκαιας. Οι Αυτοκρατορικοί αποβιβάστηκαν και αφού ενώθηκαν με τους επαναστάτες, κατάφεραν να ελευθερώσουν πολλά κάστρα και πόλεις, κάπου κόλλησαν στο κάστρο του Βονιφατιου ( Castrum Bonifatii). Εκει ο διοικητής δεν εκτίμησε καλά την κατάσταση και ήρθαν ενισχύσεις Βενετών από τον Χάνδακα. Στην μάχη που ακολούθησε οι Ρωμαίοι υποχώρησαν στα πλοία τους. Ο στολος καταστράφηκε ολοσχερώς ανάμεσα στα Κύθηρα και την Πελοπόννησο από κακοκαιρία.

Το 1234 μΧ. ένας δεύτερος στόλος εμφανίζεται στην Κρήτη όπου προσπάθησε πάλι να απελευθερώσει το νησί όμως η επιχείρηση απέτυχε παρόλο την βοήθεια που παρείχαν οι Κρήτες τοξότες και σφεντονητες στους Αυτοκρατορικούς. Από τότε το σχέδιο απελευθέρωσης της Κρήτης εγκαταλείφθηκε.

Ένα χρόνο πριν, ο διοικητής της Ρόδου Λέοντας Γαβαλάς στασίασε. Ο Αυτοκράτορας έστειλε στόλο για να επιφέρει την αποκατάσταση των αρχών στο νησί. Σύμφωνα με τον Ρωμαίο λόγιο Νικηφόρο Βλεμμυδη , οι Ροδίτες στασιαστές βρήκαν καταφύγιο στο κάστρο και οι Αυτοκρατορικοί άρχισαν να το πολιορκούν. Στο τέλος δεν κατάφεραν κάτι σημαντικό, έτσι έλυσαν την πολιορκία και λεηλάτησαν όλο το νησί.

Την ίδια χρονιά το 1233 μΧ. ο Λατίνος Αυτοκράτορας της Κωνσταντινούπολης εισέβαλε στα εδάφη της Αυτοκρατορίας της Νίκαιας. Επειδή όμως ενα μεγάλο μέρος του στρατού του Ιωάννη ήταν στην Ρόδο , στην Κρήτη και στα σύνορα με τους Σελτζούκους, αποφάσισε να διεξάγει έναν εκ παραδρομής πόλεμο ενάντια στους Λατίνους. Οι ενέδρες , τα χτυπήματα και οι υπεκφυγές των των πολεμιστών των υψιπέδων της Νίκαιας αρχικά πηγεναν καλά έως ότου κατόπιν φρικτής προδοσίας οι Λατίνοι κατέλαβαν τις Πηγές σύμφωνα με τον Ακροπολιτη.
Αυτό δεν κράτησε πολύ αφού την ίδια χρονιά ο Ιωάννης σύναψε συμμαχία με τον βασιλιά της Βουλγαρίας Ιωάννη Ασάν και το 1235 μΧ πολιόρκησαν από ξηρά και θάλασσα την Κωνσταντινούπολη αφού πρώτα ελευθέρωσαν όλη τη Θράκη από τους Λατίνους. Η Πολη όμως δεν έπεσε γιατί ο Βενετικος στόλο έφτασε την κατάλληλη στιγμή και έδιωξε τους πολιορκητές.

Η συμμαχία των δύο ηγεμόνων έσπασε. Ο Βούλγαρος βασιλιάς συμμάχησε με τον Λατίνο Αυτοκράτορα. Ο οποίος λίγους μήνες μετά έσπασε την συμμαχία και με τον Λατίνο Αυτοκράτορα και επέστρεψε στην πατρίδα του.
Το 1242 μΧ ο Αυτοκράτορας των Ρωμαίων επανήλθε και απελευθέρωσε εκ νέου την Θράκη και ένα μεγάλο μέρος της Μακεδονίας αλλά και τη Θεσσαλονίκη που ανήκε στο Δεσποτάτο της Ηπείρου.
Ενώ ετοιμάζονταν το 1247 μΧ για άλλη εισβολή στα εδάφη της αυτοκρατορίας των Λατίνων ,οι Γενοβέζοι εισέβαλαν στην Ρόδο. Τότε ο Αυτοκράτορας έστειλε τον Ιωάννη Κατακουζηνό με ελάχιστο στρατό στην Ρόδο. Οι Αυτοκρατορικοί κατέλαβαν πολλά κάστρα και οι Γενουάτες οχυρώθηκαν στο κάστρο της πόλης της Ρόδου. Αυτό όμως ανατράπηκε γιατί το Δουκάτο της Αχαΐας έστειλε 100 ιππότες με τους σερτζεντους τους στην Ρόδο για να βοηθήσουν τους Γενουάτες. Οι Αυτοκρατορικοί οχυρώθηκαν τότε στο κάστρο Φιλερήμου και έστειλαν αγγελιοφόρο στον Αυτοκράτορα για νέες εντολές.
Σύμφωνα πάλι με τον Ακροπολιτη ,ο αυτοκράτορας συγκέντρωσε μυστικά τον στρατό του στην Σμύρνη. Με μεταγωγικά πέρασε 300 στρατιώτες του καβαλαρικου ( επίλεκτοι πολεμιστές γόνοι της αριστοκρατίας ) στη Ρόδο με διοικητή τους τον Θεόδωρο Κοντοστεφανο. Ο Κοντοστεφανος είχε οδηγίες απευθείας από τον Αυτοκράτορα. Δεν οδήγησε τους άντρες σε κατά μέτωπο επίθεση ενάντια των ιπποτών της Αχαΐας,ούτε πολιόρκησε τους Γενουάτες. Τουναντίον τους άφησε να λεηλατούν τα χωριά με μικρές ομάδες και αφού τους παρακολουθούσε εφορμούσαν ενώ οι ιππότες είχαν πάρει πρώτα την λεία τους. Έτσι τους έκανε βραδείς. Οι Έλληνες δεν έδειξαν κανένα έλεος στους Λατίνους ιππότες, δεν τους αιχμαλώτισαν για να ζητήσουν μετά λύτρα. Τους σκότωσαν όλους τους έκοψαν τα κεφάλια και τα παλουκωναν σε κοντάρια. Αντίθετα όσοι Γενουάτες παραδόθηκαν αιχμαλωτίστηκαν και είχαν πολύ ήπια αντιμετώπιση.

Η εποποιία όμως του αυτοκράτορα Ιωάννη Βατάτζη δεν σταμάτησε εκεί αφού κατάφερε να αποσπάσει εδάφη και από το Δεσποτάτο της Ηπείρου όπου οι πόλεις και τα κάστρα άνοιγαν τις πύλες τους οικειοθελώς.

Η αντεπίθεση του έφερε σταθεροποίηση και εξάπλωση του ‘εξόριστου’ Ρωμαϊκού κράτους.
Ο Ιωάννης Βατάτζης είναι και Άγιος της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Στα βίντεο τεχνικές Βυζαντινών Πολεμικών Τεχνών

Και

Και

(Κάνε εγγραφή τώρα στο κανάλι μας για να είσαι ενημερωμένος)

Φωτογραφία1: Αναβιωτης της Ακαδημία Ιστορικών Ευρωπαϊκών Πολεμικών Τεχνών ‘Λέοντες’ με Βυζαντινό εξοπλισμό. Φέρει φολιδωτό θώρακα με επομιδες , καββαδιο , κρανος, σπάθη ( παραμηριον ) και σπαθιον ( ξίφος ).

Φωτογραφία 2: Η ιερή εικόνα το Αγίου Ιωάννου Βατάτζη του ελεήμων.

Φωτογραφία 3: Μοντέρνο πορτρέτο του Αυτοκράτορα Ιωάννη Βατάτζη.

Οι πολεμικές τέχνες του ύστερου Βυζαντίου

Του Γεωργίου Ε. Γεωργά, προπονητή ξιφασκίας, εκπαιδευτή του ένοπλου παμμάχου και της ιστορικής σπαθασκίας

Η Αριστοκρατία του Ύστερου Βυζάντιου , ήταν μια στρατιωτική αριστοκρατία. Τα μέλη της ή όσοι ήθελαν να ενταχθούν σε αυτήν έπρεπε να μάθουν τις πολεμικές τέχνες από μικρή ηλικία. Ο αυτοκράτορας Μανουήλ ο 2ος ο Παλαιολόγος έγραψε :

” Οι δραστηριότητες των νέων ανδρών είναι … η εκπαίδευση στην οπλομαχητικη τέχνη, το κυνήγι και τα γυμνάσια και οι ασκήσεις που θα δώσουν δύναμη στους άρρενες. ”

Ο ίδιος σε μια θεολογική διατριβή αναφέρει την εκπαίδευση του στις πολεμικές τέχνες της εποχής του. Γράφει ότι άρχισε να μαθαίνει πολεμικές τέχνες πριν εγκαταλείψει την παιδική του ηλικία και πριν ενηλικιωθεί και συνεχίζει :

“Σαν παιδί μου επιτρέπονταν μόνο να μελετάω τις τέχνες της λογοτεχνίας και είχα σκοπό να τις μάθω τόσο καλά για να ξεπεράσω τους συμμαθητές μου… Όμως σύμφωνα με την απόφαση της συγκλήτου και άλλες μελέτες προστέθηκαν πάνω σε αυτές που μελετούσα. Ήσαν εναλλακτικά μαθήματα με διαφορετικά θέματα που έκανα εκπαίδευση σε αυτά κάθε μέρα. Ήταν η τέχνη της τοξοβολίας, και του κονταριού και η ιππασία.”

Κατά τα λεγόμενα του, ο Μανουήλ ο Β’ πρέπει να άρχισε την εξάσκηση του στις Βυζαντινές Πολεμικές Τέχνες στην ηλικία των 16 ετων.

Ένας άλλος Παλαιολόγος, ο Ανδρόνικος ο 3ος εκπαιδεύονταν στις πολεμικές τέχνες της Δύσης και οργάνωνε τουρνουά όπου λάμβανε μέρος και αυτός συνήθως στην κονταρομαχια.

Το 1432μΧ Γάλλος Μπερνταντον ντε λα Μπροσκουερε επισκέφθηκε την Κωνσταντινούπολη και έγινε μάρτυρας σε ένα παράξενο παραδοσιακό ‘τουρνουά’ που ακολούθησε μετά από ένα γάμο ενός αυλικού του παλατιού. Γράφει ο Γάλλος περιηγητής:

“Στην μέση της τετράγωνης πλατείας υπήρχε ένα μεγάλο δοκάρι όπου πάνω σε αυτό υπήρχε μια σανίδα 3 πόδια πλατιά και 5 πόδια φαρδιά. Τότε έφτασαν στην τοποθεσία ναύτη 40 καβαλάρηδες. Δεν φορούσαν πανοπλία,ούτε έφεραν μαζί τους όπλα εκτός από ένα κοντό και χοντρό ραβδί. Αυτοί τότε άρχισαν να τρέχουν με τα άλογα τους γύρω από το δοκάρι για πολύ ώρα. Στο τέλος ο γαμπρός, κάλπασε με τα άλογο του και χτύπησε με δύναμη το ραβδί στην σανίδα και το έσπασε χωρίς να τραυματιστεί. Τότε φώναξε δυνατά και οι μουσικοί άρχισαν να παίζουν μουσικές σε ένα σκοπό όπως των Τούρκων. Αμέσως μετά οι φίλοι του γαμπρού χτύπαγαν και αυτοί με τα ραβδιά τους την σανίδα για να τα σπάσουν. Στο τέλος αφού τα έσπασαν όλα γύρισαν στα σπίτια τους τραγουδώντας.”

Τέτοιου είδους παιχνίδια και γυμνάσια γίνονταν συνεχώς για να κρατάνε την φόρμα τους. Το παραπάνω γυμνάσιο εξασκούσε την ιππική τέχνη , ενώ ταυτόχρονα εξασκούσε τους νέους στη πολεμική τέχνη του βαρδουκιον ( κεφαλοθραυστης , μασια ).

Όμως γιατί ο Βυζαντινός αριστοκράτης να θέλει να μάθει την τέχνη του πολέμου ;

Σε πολλές Βυζαντινές αριστοκρατικές οικογένειες υπήρχε παράδοση οι άρρενες να ακολουθούν τον στρατιωτικό βίο , όπου με τα ανδραγαθήματα που θα έκαναν θα ανέβαινε το κύρος τους στην κοινωνία. Άλλος λόγος ήταν ακόμα και για αυτούς που δεν είχαν στρατιωτική παράδοση , να θέλουν με τις πράξεις τους να ευχαριστήσουν τον αυτοκράτορα. Όμως ο βαθύτερος λόγος πέρα από όλα αυτά ήταν η άμυνα και η υπεράσπιση της αυτοκρατορίας.
Ο πόλεμος ήταν ευθύνη ενός μόνο ανθρώπου. Του αυτοκράτορα. Και το εργαλείο που ο αυτοκράτορας διεξήγε ένα πόλεμο ήταν ο στρατός. Ένας πολίτης της αυτοκρατορίας μόνο σε εξαιρετικές δυσμενείς καταστάσεις θα έπαιρνε όπλα κατόπιν διαταγής. Αν όμως καλούνταν να τον κάνει είτε ήταν αριστοκράτης είτε όχι υπήρχε ένας ιερός σκοπός, να υπερασπιστεί την Χριστιανική Αυτοκρατορία. Την Οικουμένη.
Ωστόσο ποτέ η εκκλησία δεν παρότρυνε τους ανθρώπους να ενταχθούν στο στρατό ακόμα και όταν υπήρχε η μεγάλη απειλή των Αράβων. Ο Μέγας Βασίλειος ακόμα παλαιότερα είχε μεγάλα επιτίμια για τον χριστιανό στρατιώτη που αφαίρεσε ζωή στον πόλεμο. Η ανθρώπινη ζωή είναι ιερή και δεν έχει δικαίωμα κάνεις να την αφαιρεί. Ούτε οι ιδέες του Νικηφόρου Φωκά είχαν αποδοχή από την εκκλησία, ποτέ δεν δέχτηκε η εκκλησία τις πράξεις όπως τον προσηλυτισμό των Αράβων που έκανε με την βία,ούτε δέχτηκε την αγιοποίηση των πεσόντων στρατιωτών. Άρα σε ένα Θεοκεντρικο κράτος γιατί ο Βυζαντινός αριστοκράτης να ασχολείται με τις πολεμικές τέχνες;
Η εκκλησία ποτέ δεν θα συμμερίζονταν τις πράξεις του στο πόλεμο και δεν θα του άνοιγε τις Πύλες του Παραδείσου ακόμα κι αν πολεμούσε υποθετικά για αυτήν, αφού η εκκλησία δεν κάνει εκπτώσεις σε αυτά τα θέματα. Με άλλα λόγια δεν θα τον βοηθούσε να πάει στον Παράδεισο.
Στην σκέψη όμως του μέσου Βυζαντινού, μπορεί η ενασχόληση με την πολεμική τέχνη να μην του έδινε αιώνια σωτηρία στον πολεμιστή, αλλά από την άλλη πλευρά οι πράξεις του θα βοηθούσαν το γήινο βασίλειο των εκλεκτών του Θεού, την Οικουμένη των Χριστιανών , δηλαδή το Βυζάντιο. Ο Θεός θέλει οι χριστιανοί να διατηρηθούν στον κόσμο, έτσι ο Βυζαντινός πολεμιστής ήταν ένας πράκτορας του Θεού που είχε αυτόν τον σκοπό και μόνο. Ο Βυζαντινός πολεμιστής μπορεί να μην έπαιρνε κάποια πνευματική αξία πολεμώντας για την Χριστιανική Αυτοκρατορία, θα έπαιρνε όμως αυτό που λάμβαναν οι πρόγονοι του οι Έλληνες και οι αρχαίοι Ρωμαίοι πολεμιστές: Δόξα.
Αυτό είναι ξεκάθαρο είδη από νωρίς. Από τον 10ο αιώνα σε ένα σύγγραμμα που διασώθηκε του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου VΙΙ του Πορφυρογέννητου γράφει :

” Πρέπει να ξέρετε ” λέει στους στρατιώτες του για να τους δώσει θάρρος ” πόσο καλό είναι να πολεμάτε για τους χριστιανούς, και όσο ποιο πολύ κάποιος το κάνει αυτό ,τότε τόσο ποιο πολύ δόξα παίρνει για τον εαυτό του ” .

Ο Κωνσταντίνος λοιπόν ήξερε ότι όσο και αν κάποιος πολεμήσει για την πραγματική πίστη με τα γήινα όπλα δεν θα λάβει τίποτα, και η ανταμοιβή του θα είναι μόνο η γήινη δόξα.

Στο βίντεο αψιμαχίες και τεχνικές σπαθασκίας με ξίφος και ασπίδιο

(Κάνε εγγραφή τώρα στο κανάλι μας για να είσαι ενημερωμένος)

Φωτογραφία 1: Άγαλμα του Τελευταίου Αυτοκράτορα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, Κωνσταντίνου Παλαιολόγου. Αν και έπεσε για την πατρίδα και την πίστη , έλαβε το στεφάνι της στρατιωτικής δόξας και όχι του στεφάνι του μάρτυρα.

Φωτογραφία 2: Το κυνήγι και η εξάσκηση στο κονταριον ήταν μια από τις βασικότερες εκπαιδεύσεις των νέων. Παμμαχος της Ακαδημίας Ιστορικών Ευρωπαϊκών Πολεμικών Τεχνών ‘Λέοντες’ εκπαιδεύεται στο δόρυ.

Φωτογραφία 3: Από εκπαίδευση των Παμμαχων της Ακαδημίας Ιστορικών Ευρωπαϊκών Πολεμικών Τεχνών ‘Λέοντες’ σε τεχνικές με μεναυλον.

Όταν η ημισέληνος συγκρούστηκε με τον “Δράκο”

Του Γεώργιου Ε. Γεωργά, προπονητή ξιφασκίας, εκπαιδευτή ένοπλου παμμάχου και ιστορικής σπαθασκίας

Κάπου στα Βαλκάνια 1444-1446μΧ

Όταν ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος είχε φτάσει έως στα σύνορα με το Πριγκιπάτο του Καστριώτη, την ίδια περίοδο ο Ουνυαδης με 20.000 πολεμιστές κατέλαβε την Σοφία και κατευθύνθηκε προς την Βάρνα για να ενωθεί με τον στρατό του Μπρανκοβιτς και του Γεωργίου Καστριώτη ο οποίος είχε ως βάση το φρούριο της Κρουγιας.
Ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος έχοντας κατατροπώσει όλους τους εχθρούς του σε όλη την ηπειρωτική Ελλάδα , αποκαλειτο πλέον ως
‘ Δράκος ‘ ή ‘ Ντραγκατσις ‘ ( Σερβικά: Γιος του Δράκου ). Τον Φεβρουάριο του 1445 απελευθέρωσε τον Γαλαξίδι και την Φωκίδα. Λίγο αργότερα ελευθέρωσε την Βιτρινιτσα στον Κορινθιακό η οποία ήταν αποικία των Βενετών και έδιωξε τον Βαιλο της πόλης.

Όσο γίνονταν αυτά στην Ελλάδα , στην Ανατολή ο Μουράτ ο Β’ ανέλαβε την εξουσία και οργάνωσε μια τεράστια εκστρατεία. Ο Μουράτ πέρασε στην Ευρώπη ανεμπόδιστα. Φρόντισε να εξαγοράσει τους Γενοβέζους. Οι Γενοβέζοι είχαν ως αποστολή στον χριστιανικό στρατό να φρουρούν με τον πολεμικό στόλο τον Βόσπορο για να μην περάσει ο Οθωμανικός στρατός στην Ευρώπη. Ο Σουλτάνος όμως τους έδωσε ένα χρυσό δουκάτο για κάθε Οθωμανό στρατιώτη που θα πέρναγαν στην άλλη πλευρά. Έτσι αντί για φρουροί έγιναν μεταφορείς και πρόδωσαν την συμμαχία ως νέοι Ιούδες.

Στις 10 Νοεμβρίου ο Μουράτ συγκρούστηκε στη Βάρνα με τους Σταυροφόρους. Οι δυνάμεις των σταυροφόρων ήταν οι υπό τις διαταγές του βασιλιά της Πολωνίας και έκαναν μέρος το βασίλειο της Ουγγαρίας, το βασίλειο της Κροατίας, το στέμμα της Βοημίας, δυνάμεις από το Μεγάλο Δουκάτο της Λιθουανίας, από το πριγκιπικό της Μολδαβίας, πολλαπλοί Βλάχοι άρχοντες, Βούλγαροι επαναστάτες, Πρόσφυγες πολεμιστές από την Αρμενία, ιππότες της Αγίας Ρωμαϊκής Γερμανικής Αυτοκρατορίας και οι Τεύτονες Ιππότες και ιππότες του Πάπα, οι οποίοι όλοι αυτοί ανέρχονταν σε 20.000 άνδρες . Από την άλλη πλευρά ο Μουράτ είχε έναν συμπαγή στρατό από 40.000 άντρες από την Ανατολία και 20.000 άντρες από την Ρουμελια.
Οι δυνάμεις των Οθωμανών νίκησαν αλλά με τεράστιες απώλειες. Ήταν τόσες πολλές που ο Μουράτ κατάλαβε ότι είχε νικήσει 3 μέρες μετά την μάχη.
Ο Μουράτ αφού τελείωσε με τους βόρειους είχε σκοπό να τελειώσει τους λογαριασμούς του και με τον ‘ Δράκο ‘. Όμως οι Γενίτσαροι έκαναν στάση και αναγκάστηκε να γυρίσει στην Ανδριανούπολη. Έως το 1445 μΧ είχε πνίξει την στάση των Γενιτσάρων και την άνοιξη του 1446μΧ εισέβαλε στην Ελλάδα. Μαζί του είχε ένα τεράστιο στρατό ενώ έφερε μαζί του κανόνια και πολιορκητικές μηχανές. Ότι εδάφη είχε απελευθερώσει ο Παλαιολόγος ,ο Μουράτ τα έπαιρνε πισω. Η Θεσσαλία είχε γονατίσει.
Σε μια ύστατη προσπάθεια του Δεσπότη να ηρεμήσει τα πράγματα , έστειλε στον Μουράτ τον Γεώργιο Χαλκοκονδύλη ως πρέσβη για να ζητήσει συνθήκη ειρήνης. Ο Μουράτ όμως τον έπιασε και τον φυλάκισε. Ο Μουράτ κατέλαβε όλη την Στερεά Ελλάδα και άρχιζε να βομβαρδίζει το εξαμιλιο στον Ισθμό, όμως δεν κατάφερε να το γκρεμίσει. Στις 7 Δεκεμβρίου διέταξε μαζική επίθεση. Οι υπερασπιστές όμως δεν ήταν επαρκείς σε αριθμό για να κρατήσουν ένα τόσο μεγάλο οχυρωματικό έργο και αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν. Ο Μουράτ κατέστρεψε εντελώς το εξαμιλιο , λεηλάτησε την Κόρινθο και την Πάτρα και εξανδραποδισε τον Ελληνικό πληθυσμό των πόλεων. Ο Κωνσταντίνος και ο Θωμάς Παλαιολόγος που είχαν μέσα οχυρωθεί στον Μυστρά ζήτησε ειρήνη και να γίνει φόρου υποτελείς στον Σουλτάνο. Έτσι ο Σουλτάνος έφυγε και πήρε μαζί του πολλά λάφυρα και 6.000 Έλληνες σκλάβους.
Το όνειρο της ελευθερίας έσβησε ή μήπως όχι;

Στο βίντεο τεχνικές σπαθασκίας με μακρύ σπαθί:

( κάνε εγγραφή τώρα στο κανάλι μας για να είσαι ενημερωμένος)

Φωτός:
– Ο Ιωάννης Ουνυαδης. Ένας από τους μεγαλύτερους ήρωες της Μεσαιωνικής ιστορίας.
– Ο Σουλτάνος Μουράτ ο Β στην αυλή του
– Η μάχη της Βάρνας.
– Αναβιωτης της Ακαδημία Ιστορικών Ευρωπαϊκών Πολεμικών Τεχνών ‘Λέοντες’ με εξοπλισμό της εποχής. Φέρει πανοπλία Γοτθικού τύπου με θώρακα συνθετών πλακών, κράνος τύπου sallet με αρθρωτό καταυχενιο, προστατευτικό λαιμού , επομιδες πεζού και δόρυ.

Η συντριβή του Αβαροσλαβικου στρατού

 

Του Γεωργίου Ε. Γεωργά , προπονητή ξιφασκίας, εκπαιδευτή ένοπλου παμμάχου, εκπαιδευτή ιστορικής σπαθασκίας

Κωνσταντινούπολη 621μΧ

80.000 Άβαροι και Σλάβοι πολιορκούσαν την Νέα Ρώμη ενώ ο Αυτοκράτορας των Ρωμαίων Ηράκλειος βρίσκονταν με τον στρατό του στην Ανατολή και πολεμούσε τους Σασσανιδες. Η Κωνσταντινούπολη είχε μόλις 12.000 στρατιώτες των Παλατινων Σχολών, Καταφρακτους αλλά και αγρότες για να αντιμετωπίσει την ορδή των βαρβάρων. Όμως γιατί είχε φτάσει η Κωνσταντινούπολη σε αυτή την κατάσταση;

Το 602 μΧ ο στρατηγός Φωκάς ανέτρεψε τον Έλληνα Αυτοκράτορα Μαυρίκιο με πραξικόπημα και καθιέρωσε μια βασιλεία τρόμου αλλά ταυτόχρονα και μεγάλης ανικανότητας. Αυτό οδήγησε την Αυτοκρατορία των Ρωμαίων στα πρόθυρα της κατάρρευσης. Ο Βασιλιάς των Σασσανιδών Χορσοης χρησιμοποιώντας το πραξικόπημα ως δικαιολογία έκανε επίθεση στην Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Στην αρχή όλα πήγεναν καλά για τους Πέρσες μέχρι που οι Ρωμαίοι κατάφεραν και κράτησαν τους Σασσανιδες έξω απο την Ανατολία. Λίγο καιρό αργότερα ο Φωκάς ανατράπηκε από τον Ηράκλειο και προσπάθησε να επουλώσει τις καταστροφές που είχε επιφέρει η διοίκηση του Φωκά. Η Πέρσες είχαν στα χέρια τους ένα μεγάλο μέρος της Αιγύπτου, του Λεβάντε, αρκετών νησιών του Αιγαίου, μέρος της Ανατολίας αλλά και την Ιερουσαλήμ έχοντας στην κατοχή τους τον Τίμιο Σταυρό. Οι Πέρσες μάλιστα είχαν στη κατοχή τους και απειλούσε την Χαλκηδόνα όπου από εκεί μπορούσαν αν πάσα στιγμή να επιτεθούν στη πρωτεύουσα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Την Κωνσταντινούπολη.


Ο Χορσοης είχε καταλάβει ότι για να συντρίψει τους Ρωμαίους έπρεπε να κάνει ένα αποφασιστικό χτύπημα. Άφησε τότε τότε τον Σαχίν στην Μεσοποταμία και την Αρμενία με 50.000 άντρες για να απασχολεί τους Ρωμαίους ,ενώ αυτός εκστράτευσε στα στα τείχη της Χαλκηδόνας με ένα κομμάτι του στρατού του στην Ασιατική πλευρά του Βοσπόρου. Ταυτόχρονα είχε συνάψει συμμαχία με τον Χαγανο των Αβάρων για να χτυπήσουν συντονισμένα την Κωυ. Ο Χαγανος είχε μαζί του και Σλάβους συμμάχους. Οι Άβαροι ξεκίνησαν πρώτοι την επιχείρηση καταστρέφοντας το Υδραγωγείο του Ουάλη. Όμως οι Πέρσες δεν μπορούσαν να βοηθήσουν διότι ο Αυτοκρατορικός στόλος τους εμπόδιζε. Αυτό μείωσε την απόδοση των Αβάρων γιατί δεν ήξεραν την τέχνη της πολιορκίας σε σχέση με τους Πέρσες.

Πίσω από τα τείχη της Κωνσταντινούπολης ο άνθρωπος που είχε αναλάβει την άμυνα αυτής, ήταν ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Σέργιος και πατρίκιοι εφόσον ο Αυτοκράτορας ήταν μακριά στην Ανατολή και πολεμούσε τους Σασσανιδες.
Στις 29 Ιουνίου 626μΧ ξεκίνησε μια συντονισμένη επίθεση κατά των τειχών. Οι υπερασπιστές ήταν οι καλά εκπαιδευμένοι κλιβαναριοι, οι Παλατινες Σχολές που είχαν μείνει στην Πόλη αλλά και οι πολίτες που πήραν τα όπλα για να υπερασπιστούν την πρωτεύουσα.
Ενώ οι Άβαροι με τους Σλάβους έκαναν επιθέσεις , οι Σασσανιδες εδώ και ένα μήνα χτυπούσαν την Πόλη με τις πολιορκητικές μηχανές τους. Ο Πατριάρχης Σέργιος για να εμψυχώνει τους στρατιώτες και τους κατοίκους έκανε καθημερινές λιτανείες με την εικόνα της Παναγίας στις επάλξεις. Αυτό κρατούσε το ηθικό των Ελλήνων υψηλά ενώ ταυτόχρονα οι πύρινοι λόγοι του που έβγαζε κάθε μέρα στον λαό για έναν πόλεμο ανάμεσα στον χριστιανισμό και τον παγανισμό προέτρεψε να πάρουν τα όπλα οι αγρότες που είχαν βρει καταφύγιο στην Κωνσταντινούπολη όταν ξεκίνησε η πολιορκία, αλλά κατά οι πολίτες. Οι πολίτες και οι αγρότες πολεμούσαν με σθένος δίπλα δίπλα στους Παλατινους Φρουρούς στις επάλξεις αποτρέποντας έτσι τις προσπάθειες των Αβάρων και των Σλάβων να εισβάλουν στην Κωνσταντινούπολη.

Ενώ γίνονταν ομηρικές μάχες στις επάλξεις με ανδραγαθήματα και από τις δύο πλευρές, στην θάλασσα εξελίσσονταν άλλες επικές στιγμές. Ο Αυτοκρατορικός στόλος ο οποίος ήταν ολιγαριθμοςβ συνέτριψε τον στόλο των Αβάρωνσλαβων και των Περσών σε δύο διαφορετικές ναυμαχίες. Τότε οι Πέρσες και Άβαροι υποχώρησαν νιώθοντας μεγάλο πανικό. Έλεγαν ότι Θεϊκή παρέμβαση έκανε τον στόλο των Ρωμαίων να νικήσει.

Στις 7 Αυγούστου οι Πέρσες ξαναπροσπαθουν . Στέλνουν ένα τεράστιο στόλο από σχεδίες οι οποίες μετέφεραν το πεζικό τους με σκοπό να επιτεθούν στην Πόλη μόλις έβγαιναν στη στεριά. Όμως ο Αυτοκρατορικός στόλος ήταν πάλι εκεί . Όλος ο Περσικός στόλος περικυκλώθηκε και βυθίστηκε.
Οι Άβαροι εξαπέλυσαν μια θηριώδης επίθεση προς τα τείχη της Κωνσταντινούπολης από της 6 του μήνα ,ενώ οι Σλάβοι με τα καράβια τους προσπάθησαν να εισβάλουν από τον Κεράτιο Κόλπο αλλά ο Αυτοκρατορικός στόλος ήταν πάλι εκεί για να τους σταματήσει. Οι δε επιθέσεις που έκαναν οι Άβαροι στα τείχη αποτραπηκαν χάρη στην γενναιότητα των στρατιωτών, των πολιτών και των γεωργών που υπεράσπιζαν τα τείχη.

Το βράδυ έφτασε μια είδηση ότι ο όλος ο στρατός του Σαχίν είχε καταστραφεί από τις Ρωμαϊκές Λεγεώνες που τις διοικούσε ο αδελφός του Αυτοκράτορα, ο Θεόδωρος, ενώ ο Σαχίν είχε πεθάνει από κατάθλιψη.
Οι Άβαροι μετά από αυτά τα νέα υποχώρησαν λύνοντας την πολιορκία. Ο Περσικός στρατός ωστόσο παράμεινε στην Χαλκηδόνα αλλά ο κίνδυνος για την Κωνσταντινούπολη ήταν μηδαμινός.
Η άρση της πολιορκίας αποδόθηκε σε παρέμβαση της Παναγίας, τότε ήταν που γράφτηκε ο περίφημος Ακάθιστος Ύμνος που ακούγεται στην εκκλησία και στις μέρες μας. Ενδεχομένως να τον έγραψε ο ίδιος ο Πατριάρχης Σέργιος ή ο Γεώργιος Πισιδίας.
Ύστερα από την άρση της πολιορκίας ξεκίνησε η Αυτοκρατορική αντεπίθεση εναντίον στους Σασσανιδες.

Στο βίντεο τεχνικές Βυζαντινής Οπλομαχίας της πρώιμης Βυζαντινής περιόδου

( Κάνε εγγραφή τώρα στο κανάλι μας για να είσαι ενημερωμένος)

Φωτογραφία 1: Βυζαντινός Δρόμων του Αυτοκρατορικού στόλου αρχές 7ου αιώνα

Φωτογραφία 2: Η εικόνα της Παναγίας της Οδηγήτριας του 14ου αιώνα, Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού, Θεσσαλονίκη.

Φωτογραφία 3: Βυζαντινό πολεμικό πλοίο που ήταν σε χρήση από το 4ο έως τον 7ο αιώνα

Φωτογραφία 4: Βυζαντινός Καταφρακτος, Αναβιωτης της Ακαδημίας Ιστορικών Ευρωπαϊκών Πολεμικών Τεχνών ‘Λέοντες’