Ο Ρωμαϊκός ( Βυζαντινός ) στρατός της ύστερης περιόδου

Αναβιωτης της Ακαδημίας Ιστορικών Ευρωπαϊκών Πολεμικών Τεχνών " Λέοντες " με εξοπλισμό της ύστερης Βυζαντινής περιόδου.
Αναβιωτης της Ακαδημίας Ιστορικών Ευρωπαϊκών Πολεμικών Τεχνών ” Λέοντες ” με εξοπλισμό της ύστερης Βυζαντινής περιόδου.

Του Γεώργιου Ε. Γεωργά, προπονητή Ξιφασκίας, εκπαιδευτή Ενοπλου Παμμάχου Σπαθασκίας Οπλομαχιας

Ο Ρωμαϊκός ( Βυζαντινός ) στρατός της ύστερης περιόδου ήταν ως επί το πλείστον επαγγελματικός στρατός. Οι υπηρετούντες στρατιώτες δηλαδή ασκούσαν την πολεμική τους τέχνη ως επάγγελμα για ενα μεγάλο χρονικό διάστημα της ζωής τους και σε μόνιμη βάση. Συνεπώς δεξαμενή στρατολόγησης ήταν όλες οι κοινωνικές ομάδες. Στην κατηγορία των επαγγελματιών στρατιωτών εντάσσονται και οι ξένοι μισθοφόροι οι οποίοι στρατολογουνταν είτε μεμονωμένα είτε ως ομάδες.
Ανάλογα τώρα τις ανάγκες της στρατιωτικής επιχείρησης στρατολογούνταν εκτάκτως και άλλες κοινωνικές ομάδες,κυρίως οι αγρότες, οι τζουλουκωνες οι οποίοι ήταν οι υπηρέτες των στρατιωτών, οι κυνηγοί και οι απλοί πολίτες. Σε περιπτώσεις μεγάλου κινδύνου στρατολογούνταν ακόμα και οι γυναίκες.

Για την στρατολόγηση των στρατιωτών γνωρίζουμε πολύ λίγα. Συνήθως γίνονταν μετά από σύσταση επιφανών προσώπων. Η σύσταση είχε μορφή επιστολής με αποδέκτη κάποιον υψηλόβαθμο αξιωματικό, κάποιον αξιωματούχο ή τον ίδιο τον αυτοκράτορα. Για παράδειγμα στις Επιστολές του Μιχαήλ Χωνιάτη, ο ίδιος είχε στείλει τριπλές επιστολές στον αυτοκράτορα Θεόδωρο τον Α’ , στον Πατριάρχη Μιχαήλ και στον Μητροπολίτη Κρήτης για την στρατολόγηση του θεματικού άρχοντα Χαλκουτζη στη στρατιωτική δύναμη της αυτοκρατορίας της Νίκαιας, ενώ στην επιστολή του προς τον αυτοκράτορα τονίζει ότι ο Χαλκουτζης ήταν ορκισμένος εχθρός με τους Φράγκους.
Άλλο παράδειγμα είναι από τις επιστολές του άρχοντα Δημητρίου Κυδώνη προς τον αυτοκράτορα Μανουήλ τον Β’ όπου του συστήνει να πάρει στις υπηρεσίες του έναν στρατιώτη Φραγκικής καταγωγής όπου και τον προσέλαβε.
Τέλος στις επιστολές του Ματθαίου Εφέσου έχουμε μια επιστολή όπου παρακαλεί τον Μέγα Δομέστικο να προσλάβει έναν στρατιώτη που είχε έρθει στην περιοχή γιατί οι Τούρκοι είχαν εισβάλει στην περιοχή που κατοικούσε και είχε έρθει ως πρόσφυγας.

Όπως αναφέρθηκε παραπάνω ο στρατός ήταν επαγγελματικός και μισθοφορικός σε περίπτωση που οι στρατιώτες ήταν ξένοι.
Ο στρατός χωρίζονταν:

Α. Προνοιακός Στρατός: Ήταν οι στρατιώτες όπου ήταν κάτοχοι της πρόνοιας. Δεν πρέπει επ ουδενί να συγχέονται με τους φεουδαρχικους στρατούς της Εσπερίας. Στο πεδίο της στρατιωτικής οργάνωσης το κράτος παραχωρούσε προσόδους σε ένα φυσικό πρόσωπο ή οικονομικά δικαιώματα.
Για παράδειγμα μπορεί να του είχε δοθεί το δικαίωμα να μαζεύει φόρους σε μια περιοχή και ως αντάλλαγμα να υπηρετεί στον στρατό. Οι στρατιώτες που άνοιξαν στον προνοιακό στρατό κατά βάση πολεμούσαν έφιπποι και συγκροτούσαν τα Αλλαγια ( μονάδες ιππικού ) και ήταν βαριά οπλισμένοι . Συνεπώς ήταν το βαρύ ιππικό του αυτοκρατορικού ιππικού.
Όπως αναφέρθηκε πιο πριν ο προνοιακος στρατός δεν πρέπει να συγχέεται με τον φεουδαρχικό. Στα φέουδα υπήρχε η σχέση κυρίου και υποτελούς ,όπου ο υποτελής καλούνταν να δίνει στρατιωτικές υπηρεσίες στον κύριο του. Στην δύση ο κύριος ήταν επικεφαλής μιας ομάδας υποτελών με τους οποίους λάμβαναν μέρος σε εκστρατείες. Αυτός ο κύριος μπορεί να ήταν υποτελείς σε άλλον κύριο και έτσι συνεχίζονταν η ιεραρχία όπου όλοι ήταν υποτελείς σε κάποιον βασιλιά ή στον αυτοκράτορα της Γερμανίας για παράδειγμα. Αντίθετα στο προνοιακό σύστημα δεν υπήρχαν υποτελείς αλλά πάροικοι. Οι πάροικοι δεν είχαν την υποχρέωση να πολεμούν για τους προνοιαριους , αλλά η μόνη υποχρέωση τους ήταν η οικονομική. Επίσης οι προνοιαριοι κατοικούσαν στην ευρύτερη περιοχή ( ακόμα και σε αστικές) που είχαν τα κτήματα τους και πήγαιναν περιστατικά για να λάβουν το εισόδημα τους. Αυτός ο θεσμός όμως σταδιακά έφερε καταστροφικές επιπτώσεις για τον στρατό. Επειδή οι προνοιαριοι ήταν διασκορπισμένοι στερούσε την δυνατότητα γρήγορης επιστράτευσης και της αποτελεσματικής συνεκπαιδευσης. Το Ρωμαϊκό βαρύ ιππικό της ύστερης εποχής, ήταν απομονωμένοι γεωγραφικά και δεν συγκροτούσαν μικρές ομάδες όπου θα μπορούσαν να εκπαιδευτούν διότι έλειπε η σχέση κυρίου και υποτελούς. Έτσι ουσιαστικά εκπαιδεύονταν περνώντας την τέχνη του πολέμου από πατέρα σε γιο ή στους κληρονόμους του.

Β. Κάτοχοι μικρής εγγειας περιουσίας: Οι στρατιώτες λάμβαναν μικρές εκτάσεις γης με αντάλλαγμα την στρατιωτική τους υπηρεσία. Αυτοί εγκαταστάθηκαν όλοι μαζί σε συγκεκριμένες περιοχές της αυτοκρατορίας. Άλλοι ήταν αυτόχθονες και άλλοι όπως στην περίπτωση των Κουμανων ήταν ξένοι όπου έγιναν πολίτες της αυτοκρατορίας επί βασιλείας του Ιωάννη Βαταζη, έμαθαν την γλώσσα και έγιναν χριστιανοί όπως άρμοζε και σταδιακά αφομοιώθηκαν από τον πληθυσμό ξεχνώντας την καταγωγή τους. Άλλο παράδειγμα είναι οι Ελληνικοί πληθυσμοί της Θράκης , οι Θεληματαριοι οι οποίοι πήραν γη την εποχή του Μιχαήλ Παλαιολόγου. Αυτοί οι στρατιώτες είχαν το πλεονέκτημα ότι ήταν συγκεντρωμένοι όλοι μαζί γεωγραφικά και σε περίπτωση ανάγκης επιστρατευονταν άμεσα και λόγω του αν απειλούνταν η γη τους είχαν ισχυρό κίνητρο να την υπερασπιστούν οπότε γίνονταν πολύ αξιόμαχο πολεμικό σώμα. Το μειονέκτημα τους ήταν ότι δεν λάμβαναν μεγάλο μισθό οπότε ο εξοπλισμός τους ήταν φτωχός ενώ δεν είχαν και ίππους εκτός των Κουμανων.

Γ. Μισθοφόροι: Οι μισθοφόροι την ύστερη εποχή ήταν μόνιμο σώμα στρατού της αυτοκρατορίας με αποκορύφωμα τον 14ο αιώνα όπου οι μισθοφόροι είχαν σχεδόν αντικαταστήσει τον προνοιακό στρατό. Οι μισθοφόροι ήταν σχεδόν πάντα άμεσα διαθέσιμοι,πολύ καλά εξοπλισμένοι και εκπαιδευμένοι αλλά η συντήρηση τους ήταν οικονομικά δυσβάσταχτη για το δημόσιο ταμείο του κράτους. Το βασικότερο πρόβλημα όμως σε κάποιες μισθοφορικες εταιρείες ήταν η απειθαρχία τους ή ακόμα και η εναντίωση τους προς τους εργοδότες τους όπως στη περίπτωση της Καταλανικής Εταιρείας ή των Αλανων. Αυτό ήταν λογικό αφού υπηρετούσαν μόνο για οικονομικό όφελος και όχι πίστη προς τον αυτοκράτορα και την πατρίδα.

Εκτός από τις παραπάνω κατηγορίες οι στρατιώτες διακρίνονταν ανάλογα τον ρόλο τους και τον οπλισμό τους. Ο Ιωάννης Κατακουζηνός γράφει : “…και εκ Βυζαντίου δε αυτού ου μόνον ιππείς, αλλά και πεζός πολύς, οπλίται τε και τοξοται ψιλοί.”

Οι κυριότερες κατηγορίες ήταν:

Α. Ιππείς: Ανάλογα τον εξοπλισμό και την θωράκιση αυτών και των ίππων τους διακρίνονταν σε ελαφρύ και βαρύ ιππικό. Οι Λατίνοι μισθοφόροι ανήκαν πάντα στο βαρύ ιππικό, ενώ οι Ρωμαίοι διακρίνονταν στο ελαφρύ και στο βαρύ ιππικό. Ο Ακροπολιτης στο βιβλίο του Χρονική Συγγραφή μας δίνει τη πληροφορία ότι οι ιππείς της Παφλαγονίας ήταν περίφημοι.

Β. Ιπποτοξοτες: Ιδιαίτερη κατηγορία ελαφιών θωρακισμένων ιππέων ήταν αυτοί που κύριο όπλο τους ήταν το σύνθετο τόξο. Συνήθως ως ιπποτοξοτες αναφέρονται οι Κουμανοι, οι Αλανοι, οι Τούρκοι και οι Τουρκοπολοι και κάποιοι υπηρετούσαν ως μισθοφόροι. Οι ιπποτοξοτες πολεμούσαν και σαν ελαφρύ ιππικό όταν πολεμούσαν εκ συστάδην.

Γ. Πεζοί: Οι πεζοί διακρίνονταν σε ελαφρύ και βαρύ πεζικό. Πολεμούσαν σε παράταξη εναντίον ιππικού ή και πεζικού καθώς και σε πολιορκίες. Βασικά όπλα ήταν το κοντάρι και το ξίφος.

Δ. Τοξότες , τζαγραδοροι, σφεντονητες: Αυτοί καλούνταν ψιλοί. Ήταν ιδιαίτερα χρήσιμοι σε μάχη παρατάξεος, σε πολιορκίες και ιδιαίτερα στον ανταρτοπόλεμο. Σύμφωνα με τον Παχυμερη στο βιβλίο του Συγγραφικές Ιστορίες εξαιρετικοί τοξότες ήταν οι τοξότες της Νίκαιας και Μαγεδωνος. Ενω άλλοι αναφέρουν τους Κρήτες.

Ε. Βοηθητικά Σώματα:
1. Μηχανικό: Το μηχανικό ήταν ένα ιδιαίτερα σημαντικό σώμα του Ρωμαϊκού στρατού. Αυτό έφτιαχνε τις πολιορκητικές μηχανές, συντηρούσε τις οχυρώσεις, κατασκεύαζε γέφυρες, διάνοιξη υπόγειων σηράγγων κτλ. Η βιβλιογραφία μας αναφέρει 2 μεγάλους μηχανικούς και οι 2 όμως ήταν ξένοι. Ο ένας ήταν ο Ουρβανός από την Ουγγαρία όπου αργότερα αυτομόλησε και εισχώρησε στους Οθωμανούς και ο Γερμανός Γιοχάνες Γκράντ ο οποίος ανέλαβε να αντιμετωπίσει τους μηχανικούς των Οθωμανών που έσκαβαν σήραγγες για να εισβάλουν στην Κωνσταντινούπολη και αυτός με τους άντρες του έσκαβε αντισηραγγες για να τους αντιμετωπίσει. Παλαιότερα ο Ιωάννης Κατακουζηνός αναφέρει άλλον έναν Γερμανό μηχανικό που ήταν στην υπηρεσία του και που κατασκεύασε πολιορκητικό πύργο κατά την πολιορκία της Φιλιππουπολης το 1323.
Σε επιστολή του Μαξίμου Πλανουδη έχουμε την καταγραφή μόνο ενός Έλληνα μηχανικού ο οποίος όμως αυτομόλησε και εισχώρησε στον στρατό των Τούρκων. Όμως οι ενέργειες του Αλεξίου Φιλανθρωπινου τον ανάγκασαν να αλλάξει και πάλι στρατόπεδο και να ενταχθεί με τους Έλληνες, όπως γράφει ο Ιωάννης Κατακουζηνός στο βιβλίο του.

2. Ιατροί: Δεν ξέρουμε αν συνόδευαν γιατροί το στράτευμα όταν εκστράτευε ή αν έβρισκαν γιατρούς πριν την μάχη. Επίσης υπήρχαν πολλές γυναίκες γιατροί και νοσοκόμες που φρόντιζαν τους τραυματίες.

3. Υπηρέτες: Οι υπηρέτες είχαν την αρμοδιότητα να στήνουν τις σκηνές του στρατοπέδου, μεταφορά εφοδίων, ξυλείας, την φροντίδα των ίππων και αν ήταν απαραίτητο πολεμούσαν.

Στις Φωτογραφίες: Αναβιωτες και ασκούμενοι στην μεσαιωνικη Οπλομαχια με εξοπλισμό του 12ου -13ου αιώνα της Ακαδημία Ιστορικών Ευρωπαϊκών Πολεμικών Τεχνών ‘Λέοντες’

Ρωμαίος αξιωματικός του προνοιακού στρατού με κράνος τύπου Bascinet και αλυσιδωτο θώρακα.


Ρωμαίος οπλίτης του προνοιακού στρατού με αλυσιδωτο θώρακα και αλυσιδωτή κουκούλα, φέρει ξίφος και εγχειρίδιο.

Τα μέλη της Παλατινής Σχολής τών Λεόντων σας εύχονται Καλά Χριστούγεννα

Τα μέλη της Παλατινής Σχολής τών Λεόντων, σας εύχονται από καρδιάς να έχετε Καλά Χριστούγεννα και Χαρούμενη Δημιουργική Χρόνια.

Οι δραστηριότητες μας αρχίζουν το Σάββατο 4 Ιανουαρίου 2020 στο τμήμα του Πειραιά και Τέταρτη 8 Ιανουαρίου 2020 στο τμήμα του Θησείου.

Ποιες ήταν οι φρουρές του Ιερού Παλατιού στο ύστερο Βυζάντιο;

Παραμένοντας ο οποίος φέρει Καββαδία, φολιδωτό θώρακα, κράνος Γερμανικού τύπου, μακρύ σπαθί Γερμανικού τύπου, σιδερένια γάντια. Αναβιωτης της Ακαδημίας Ιστορικών Ευρωπαϊκών Πολεμικών Τεχνών'Λεοντες'
Παραμένοντας ο οποίος φέρει καββαδιο, φολιδωτό θώρακα, κράνος Γερμανικού τύπου, μακρύ σπαθί Γερμανικού τύπου, σιδερένια γάντια. Αναβιωτης της Ακαδημίας Ιστορικών Ευρωπαϊκών Πολεμικών Τεχνών’Λεοντες’

Του Γεώργιου Ε. Γεωργά, προπονητή ξιφασκίας, εκπαιδευτή παμμάχου και σπαθασκίας

Έως την βασιλεία του αυτοκράτορα Αλέξιου Κομνηνού η φρουρά του παλατιού ήταν οι Εξκουβιτορες , οι Αθάνατοι ( ότι απέμεινε από τις Παλατινες Σχολές ) και οι Βαραγγοι. Μετά τον θάνατο του η μόνη φρουρά του παλατιού που αναφέρεται είναι η φρουρά των Βαραγγων που όμως δεν είχε καμία σχέση με την πρώιμη φρουρά των Βιγκινγκ. Στην εποχή των Κομνηνών ήταν Σάξονες και Άγγλοι ενώ αργότερα αναφέρονται ως η Φρουρά των Κελτών ή απλά οι Κέλτες.

Ποιες όμως ήταν οι φρουρές του Ιερού Παλατίου την Ύστερη εποχή του Βυζαντίου;

Οι Βαραγγοι αναφέρονται έως και το 1404 μΧ ωστόσο από πολύ νωρίτερα δεν έπαιρναν μέρος σε πολέμους αλλά ήταν πάντα η ανακτορική φρουρά η οποία ή φρουρούσε το βασιλικό ταμείο του κράτους ή φρουρούσε τον αυτοκράτορα και την οικογένειά του σε εκδηλώσεις του παλατιού ή τον συνόδευαν σε εκκλησιαστικές εορτές. Οι φρουρά συνοδείας ήταν πάντα 12 ( όσοι οι Απόστολοι) ήταν αρματωμένοι με σίδερο φράκτες πανοπλιες και πάντα έφεραν τους μεγάλους χαρακτηριστικούς διπλούς πέλεκυς. Το μόνο κοινό σημείο με τους αυθεντικούς Βαραγγους ήταν πως δεν ήταν Ελληνόφωνοι τουλάχιστον έως κάποια χρονική στιγμή.
Όπως ανέφερα παραπάνω η τελευταία φορά που αναφέρονται οι Βαραγγοι σε γραμματεία είναι το 1404 . Στο χρονικό του Άνταμ ντε Ουσκ, ενός Άγγλου περιηγητή, αναφέρει ο ίδιος ότι στην επίσκεψη που είχε κάνει στην Ρώμη συνάντησε έναν πρέσβη από την Κωνσταντινούπολη και την συνοδεία του. Η συνοδεία του ήταν Βαραγγοι. Γράφει ο Ανταμ :

” Από αυτούς τους Έλληνες (στο πρότυπο : Greeks) έμαθα ότι οι πρίγκιπες τους είναι απευθείας απόγονοι του Κωνσταντίνου ( εννοεί του Μέγα Κωνσταντίνου) και των τριων θείων του , του Τριχερν, του Λεγουελιν και του Μερικ καθώς και 30.000 Βρετανών που ήρθαν από την Βρετανία ακολουθώντας τους φέρνοντας μαζί τους την εξουσία και το αίμα τους καθώς και τα τσεκούρια της πατρίδας τους που δεν είχαν οι άλλοι ”

Εδώ ο Ανταμ μας δίνει μια πληροφορία για τους Βαραγγους. Είχαν πια γίνει Έλληνες αλλά ωστόσο κρατούσαν μια εθνική συνείδηση ότι κρατούσαν από τους Βρετανικούς νήσους.

Η δεύτερη φρουρά του Ιερού Παλατίου ήταν οι
‘ Παραμενοντες ‘. Για αυτούς δεν ξέρουμε πολλά και τους αναφέρει ο Ψευδο-Κοδινος. Αυτή η ομιχλώδες φρουροί του παλατιού, αναφέρονται ότι υπήρχαν τον 13ο αιώνα και υπηρετούσαν στην αυτοκρατορική αυλή. Οι Παραμενοντες είχαν στην κατοχή τους πολεμικά άλογα και το χαρακτηριστικό και τους ήταν ότι έφεραν μεγάλα πλατύστομα ίσια δικοπα σπαθιά και ο διοικητής τους είχε το τίτλο του Αλαγατορα. Οι Παραμενοντες αναφέρονται εκτός από τον Ψευδο-Κοδινος και στα προστάγματα του Μιχαήλ του 8ου προς τον γιο του Ανδρόνικο αλλά και στην ιστορία του Νικήτα Χονιατη όπου τους αναφέρει να έχουν την ίδια υπόληψη με τους Βαραγγους. Οι Παραμενοντες σε αντίθεση με τους Βαραγγους που ήταν ξένοι, ήταν όλοι τους Έλληνες.
Ο Γεώργιος Μετοχιτης που πέρασε ένα μεγάλο μέρος της ζωής του στη φυλακή για τις θεολογικές του απόψεις αναφέρει :

“Υπήρχαν δύο τάγματα στο παλάτι, το ένα ήταν από την δική μας φυλή και λέγονται Παραμενοντες ενώ οι άλλοι είναι ξωμεριτες και εντελώς ξένοι και ονομάζονται Βαραγγοι.”

Η τελευταία φορά που αναφέρονται στη γραμματεία είναι σε ένα γράμμα όπου τους αναφέρει ως αυτοκρατορικούς Παραμενοντες όπου είχαν την αποστολή να πιάσουν και να φέρουν εν όποιον της δικαιοσύνης έναν φυγά.

Η τρίτη φρουρά του παλατιού είναι ακόμα ποιο ομιχλώδες από την δεύτερη. Είναι η φρουρά των Μουρτατων που τους αναφέρει ο Ψευδο-Κοδινος. Ο ίδιος γράφει ότι αυτοί μάχονταν ως πεζοπόρο τμήμα και ήταν τοξότες, ενώ ο διοικητής τους είχε τον τίτλο του Στρατοπεδάρχη των Μουρτατων. Η λέξη Μουρτατος ερχετε από την Τουρκική ή Αραβική Μουρτατ που σημαίνει ‘ αποστάτης ‘ άρα εκ πρώτης όψεως θα έπρεπε να ήταν Τούρκοι που έγιναν χριστιανοί. Όμως ένας Φράγκος ανώνυμος συγγραφέας μας δίνει την ακόλουθη πληροφορία καθόλου καλη ωστόσο και για τα δύο έθνη :

” Αυτοί είναι παιδιά Τούρκων και Ελλήνων (στο πρότυπο Greeks ). Η γέννηση τους έρχεται από την ένωση διαβολικου αίματος, των Ελλήνων και των Τούρκων. Είναι σαν λέμε ότι είναι παιδιά του Σατανά και του Διαβόλου. Παρόλα αυτά λένε ότι είναι Χριστιανοί ενώ δεν έχουν καμία σχέση με τον χριστιανισμό. Το μόνο που ξέρουν είναι να πολεμούν και να είναι άριστοι στην τέχνη των όπλων και έχουν αφιερωθεί μόνο στην αμαρτία. Δεν εξασκούν καθόλου τις αρετές που εξυψώνουν την ψυχή αλλά αφήνονται στα πάθη της κλοπής, της λεηλασίας,της καταστροφής και του βιασμού. ”

Κατά τον ανώνυμο συγγραφέα οι Μουρτατοι είναι παιδιά Ελλήνων και Τούρκων που παντρεύτηκαν και ήταν χριστιανοί, ωστόσο δεν τους αναφέρει ως φρουρά του παλατιού αλλά ως κοινωνική τάξη ,κάτι ανάλογο των Γασμουλων που ήταν παιδιά Ελλήνων και Φράγκων που και πάλιν δεν ήταν κοινωνικά αποδεκτά ούτε από τους Έλληνες ούτε από τους Φράγκους.
Ο Ψευδο-Κοδινος μας δίνει άλλη μια πληροφορία, γράφει στο χρονικό του Ταρβισινουμ ότι όλοι οι αλμπαρτιεροι και οι τοξότες του Χάνδακα αποκαλούνται Μουρτατοι.
Ένα άλλο στοιχείο που έχει να κάνει με τους Μουρτατους είναι η αναφορά τους σε ένα γράμμα του Νικηφόρου Χουμνου που γράφει στον Πατριάρχη Νυφωνα :

” Οι Μουρτατοι του πατριάρχη από το Ηράκλειον ”

Προφανώς αυτοί οι Μουρτατοι δεν έχουν να κάνουν με τους Μουρτατους του παλατιού.
Συνεπώς υπήρχαν τριών ειδών Μουρτατοι. Οι Μουρτατοι του παλατιού,οι Μουρτατοι ως κοινωνική τάξη και οι Μουρτατοι του Πατριάρχη. Όλοι όμως είχαν ένα κοινό σημείο. Ήταν παιδιά Ελλήνων και Τούρκων που ήταν χριστιανοί.

Η τέταρτη μονάδα των Φρουρών του Ιερού Παλατίου είναι οι Τσακονες ή Λάκωνες. Κατά τον Ψευδο-Κοδινο αυτή η μονάδα υπηρετούσε ως σωματοφύλακες του Αυτοκράτορα. Ήταν αρματωμένοι με επίχρυσες συνθέτες πανοπλίες πλακών όπου στο στήθος είχαν σκαλισμένο το κεφάλι ενός λευκού Λέοντα ή ένα λευκό Λέοντα και ήταν οπλισμένοι με απελατικια, μασιες και βαρδουκια. Εκτός από τον Ψευδο-Κοδινο οι φρουροί αυτοί αναφέρονται και από τον Γεώργιο Μετοχιτη όπου τους γράφει ως αυτοκρατορικούς φρουρούς και τους αναφέρει και ως Λάκωνες, δείχνοντας έτσι την καταγωγή τους.

Η Πέμπτη μονάδα των αυτοκρατορικών φρουρών είναι οι Βαρδαριοτες. Αυτοί ήταν αυτοκρατορικοί υπηρέτες που κρατούσαν σε τάξη την βασιλική αυλή όταν γίνονταν οι τελετές. Αυτοί είχαν στις ζώνες τους τα μανγκλαβια ένα είδος μεταλλικού μαστιγίου καθώς και ένα ξύλινο μακρύ ραβδί ή ξύλινους μικρούς ράβδους τα οποία τα ονόμαζαν δικανικια. Οι Βαρδαριοτες δεν είχαν τον εξοπλισμό όπως οι Βαραγγοι και οι Παραμενοντες , ήταν ποιο πολύ σώμα αστυνόμευσης. Οι Βαρδαριοτες αλλιώς τους ονόμαζαν Πέρσες αλλά δεν εννοούσαν το έθνος των Περσών αλλά τους Τούρκους αλλά όχι τους Οθωμανούς ή τους Σελτζούκους. Το ποιο πιθανών είναι να ήταν αρχικά Ούγγροι που κατοικούσαν στη περιοχή του Βαρδάρη από όπου πήραν και το όνομα τους και φυσικά ήταν χριστιανοι. Την ύστερη εποχή ήταν μικτής καταγωγής Ελλήνων και ‘ Περσών ‘.

Εξετάσεις Εκπαιδευτών Οπλομαχιας για τους Λέοντες της Χιλής

L'Art du duel

Τη Κυριακή 4 Αυγούστου 2019 διεξήχθησαν εξετάσεις εκπαιδευτών οπλομαχιας στην Βυζαντινή Οπλομαχια και στη Στρατιωτική Σπάθη στην αίθουσα ξιφασκίας των Λεόντων της Χιλής.


Οι Λέοντες της Χιλής ακολουθούν το πρόγραμμα εκπαιδεύσεως της Ακαδημίας Ιστορικών Ευρωπαϊκών Πολεμικών Τεχνών ‘ Λέοντες ‘.

Συγχαρητήρια σε όλους

View original post

Μεσαιωνική Σπαθασκια : Οι περιελίξεις

Ακαδημία Ιστορικών Ευρωπαϊκών Πολεμικών Τεχνών

Μάθημα Ξιφασκιας με μακρύ σπαθί πάνω στις περιελίξεις. Με αυτό τον τρόπο ο μαθητής μαθαίνει τις γραμμές Ξιφασκιας ευκολότερα, ενώ παράλληλα μαθαίνει τις περιελίξεις οι οποίες είναι μεταφορές τις λάμας. Οι ενέργειες πρέπει να γίνονται μέσα στο ‘ νοητό ‘ ρόδο. Πριν το ξεκίνημα των περιελίξεων οι λάμες των ξιφομαχων πρέπει να έρθουν σε ζεύξη στη κατάσταση που ονομάζεται ‘ παράθυρο ‘. Από εκεί μπορεί ο ξιφομάχος να νιώσει αν ο αντίπαλος του χαλαρός ή σκληρός. Εδώ και οι δύο ξιφομάχοι ξεκινούν από την πίσω χαμηλή θέση φύλαξης που οι Γερμανοί την ονομάζουν nebenhut. Με αυτό τον τρόπο ξιφομαχουσαν και οι Βυζαντινοί ευγενείς του 14ου-15ου αιώνα.

View original post

Ο εκπαιδευτής τών Λεόντων στο σεμινάριο προπονητών για τη διαχείριση προπονητικών φορτίων

Ακαδημία Ιστορικών Ευρωπαϊκών Πολεμικών Τεχνών

Τη Πέμπτη 6/12/2018 ο εκπαιδευτής της Ακαδημίας Ιστορικών Ευρωπαϊκών Πολεμικών Τεχνών ‘Λεοντες’ κ. Γεώργιος Ε. Γεωργας, έλαβε μέρος στο σεμινάριο προπονητών, για τη ‘διαχείριση προπονητικών φορτίων’, που εισηγητές αυτού ήταν από τους πιο καλύτερους και διάσημους επιστήμονες της Ελλάδος.
Ποιο συγκεκριμένα, ενεργοί προπονητές διαφόρων αθλημάτων ( πυγμαχίας, στίβου, ιστιοπλοΐας, ξιφασκίας και άλλων ), συμμετείχαν στο 4ο διαδραστικό σεμινάριο εκπαίδευσης προπονητών για τη διαχείριση των προπονητικών φορτίων των αθλητών τους. Εκλεκτοί ομιλητές ανέπτυξαν όλες τις πρυτανικές του θέματος και μετέφεραν τις τελευταίες επιστημονικές εξελίξεις με σκοπό την πρόληψη τραυματισμών.

Το πρόγραμμα αθλητικής αριστείας υλοποιείται υπό την επίβλεψη της Α ορθοπαιδικής κλινικής της Ιατρικής Σχολής του ΕΚΠΑ και είναι δωρεά του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος.

View original post