Η εξήγηση της “Ανάστροφης Ασπίδας” στην Ακαδημία Θεσμών και Πολιτισμών

 

Με ιδιαίτερη χαρά σας ανακοινώνουμε ότι μέρος της διδασκαλίας μας πάνω στις  Βυζαντινές Πολεμικές Τέχνες αναδημοσιεύθηκαν στην Ακαδημία Θεσμών και Πολιτισμών. 

Η Ακαδημία Θεσμών και Πολιτισμών αποτελεί αυτοδιοίκητο Επιστημονικό Φορέα συνδεδεμένο κατά τις δράσεις της με το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης – Πολυτεχνική Σχολή. Λειτουργεί ως δίκτυο Ακαδημαϊκών στον διεθνή Πανεπιστημιακό χώρο, με κύριο συστατικό σκοπό της , την ανάπτυξη της διεπιστημονικής έρευνας στην αρχαιογνωσία , την γλώσσα και τα πολιτικά συστήματα.

Το μέρος της διδασκαλίας που αναδημοσιεύθηκε ήταν ο ρόλος της ” ανάστροφης ασπίδας ” και ο τρόπος χρήσης της.

Ακολουθεί το άρθρο μας:

Βυζαντινές Πολεμικές Τέχνες: Αυτοάμυνες κρατώντας την ασπίδα με ανάστροφη λαβή.
Παρατηρώντας της εικόνες και τις αγιογραφίες στρατιωτικών αγίων της εκκλησίας μας , μπορούμε να δούμε τους αγίους να κρατουν την μικρή ασπίδα τους με ανάστροφη καβη ,όπως για παράδειγμα η εικόνα του Αγίου Γεωργίου ή του Αγίου Μερκουρίου.  Όλες οι αγιογραφίες ακολουθούν επίσης το ίδιο μοτίβο στο κράτημα της λαβής της ασπίδας τους. Με την πρώτη ματιά φαίνονται σαν απλά να στέκονται. Είναι όμως έτσι ή βρίσκονται σε άκρα ετοιμότητα, σαν να λένε δεν θέλω να ασκήσω βία πάνω σου, αλλά αν χρειαστεί θα το κάνω; Η θέση αυτή όσο και αν φαίνεται ακίνδυνη έχει τεράστια δυναμική του στο σε άμυνα,όσο σε επίθεση και αντεπίθεση. Πρέπει παράλληλα να έχουμε υπ όψη ότι σχεδόν όλες οι εικόνες των στρατιωτικών αγίων έχουν ως μοντέλο τις Παλατινες Σχολές ( Εξκουβιτορες, Ικανατοι, Αθάνατοι κτλ) ή αργότερα  την προσωπική φρουρά του Αυτοκράτορα ( Βαραγγοι, Εταιρείες, Τσάκωνες κτλ) . Αυτοί οι επίλεκτοι στρατιώτεςκαλούνταν να προστατέψουν τον Αυτοκράτορα και τους αξιωματούχους του αν χρειαστεί και ήταν εκπαιδευμένοι να μπορούν υπερασπίσουν την ζωή τους και την ζωή του Αυτοκράτορα ενώ είναι σε σκοπιά, περιπολούν ή απλά στέκονται.
Η ίδια θέση φύλαξης υπάρχει και σε μινιατούρες ιστορικών Βυζαντινών  βιβλίων μόνο που χρησιμοποιείται σε αψιμαχίες όπως στο έργο του Ιωάννη Σκυλίτζη.

Ο Άγιος Γεώργιος έχοντας πάρει την φύλαξη της ανάστροφης ασπίδας. Έργο του Κόντογλου όπου είχε βασιστεί σε παλαιότερο μοντέλο.
Ο Άγιος Γεώργιος έχοντας πάρει την φύλαξη της ανάστροφης ασπίδας. Έργο του Κόντογλου όπου είχε βασιστεί σε παλαιότερο μοντέλο.
Ο Άγιος Μερκούριος σε θέση φύλαξης της ανάστροφης ασπίδας. Από την Ιερά Μονή της Μεγίστης Λαύρας του Αγίου Όρους.
Ο Άγιος Μερκούριος σε θέση φύλαξης της ανάστροφης ασπίδας. Από την Ιερά Μονή της Μεγίστης Λαύρας του Αγίου Όρους.
Μινιατούρα στρατιώτη έχοντας την φύλαξη της ανάστροφης ασπίδας από την Σύνοψη Ιστορικών του Ιωάννη Σκυλίτζη.
Μινιατούρα στρατιώτη έχοντας την φύλαξη της ανάστροφης ασπίδας από την Σύνοψη Ιστορικών του Ιωάννη Σκυλίτζη.

Ξιφομαχος και Αναβιωτης της Ακαδημίας Ιστορικών Ευρωπαϊκών Πολεμικών Τεχνών “Λέοντες”με εξοπλισμό μεσαιωνικού πολεμιστή έχοντας την φύλαξη της ανάστροφης ασπίδας.

Στην τελευταία ενότητα του βίντεο που ακολουθεί θα δείτε μερικές τεχνικές από αυτή την θέση.

Συγχαρητήρια στους Ξιφομάχους του Ένοπλου Παμμάχου και του εκπαιδευτή / προπονητή της Ακαδημίας Ιστορικών Ευρωπαϊκών Πολεμικών Τεχνών “Λέοντες”.

Byzantine Martial Arts: The Syrian Block, the attack of the Kataphracts

Byzantine Martial Arts: “The Syrian Block” a Roman ( Byzantine ) technique written in a Mameluke fight manual.

For the English speaking friends we translate here in English language what the coach said in Greek language on the beginning of video:
(Beginning speaking) Hello everyone, today we will see ”the syrian block or deflection” which is written in a manual of the Mamluks and this technique had been used by the Byzantines as well, thoughout the Byzantine Empire. It was for the cavalry men and specially for the Cataphracts. Supposing that I am a horseback, having the spear under the armpit to hold it, it’s my guard position. If there was an attack from bellow right, you could parry like this and thrust the opponent. To change the guard position on the left, it’s like that and this is the drill. Let’s see how it works.

‘’The Syrian block’’, a byzantine hoplomachia’s technique which is written in a fencing manual of the Mamluks.

It’s known that there is not any byzantine hoplomachia’s manual saved nowadays with descriptions of exercises or techniques used by the Byzantines. The only manuals available are:

a) The longsword fencing manual of the German fencing Martin Syber, who says that the techniques that he describes had been used by the Greek fencing masters as well.
b) The manual of Johann Jacobi von Wallhausen who lived during the Renaissance and wrote a manual, where he decribed the way that the Romans were trained which is based on Vincentius’s ‘’Armatura’’.

Except all these things, there is also the late medieval fencing manual, named ‘’Nihayat al-su’l’’ and it’s a book which has to do with the horseback art of the Mamluks. It was written by a refuge from Anatolia or Iran (Persia).

On this book, the author describes a technique called, ‘’the Syrian block or deflection’’ and says that is a Roman (Byzantine) technique.

In this video, you will see the theory and the explanation of that technique and its practice too. Although, it’s written that it’s used by a horseman, it can be done by an infantryman as well.

I would like to thank Mr. Mercurio Mansa Myrie, who is an instructor and a researcher of the Historical African Martial Arts Association (HAMAA), and Mr. Evan Schultheis reenactor and historical researcher, for the information he provided me and helped us on our research for Byzantine Martial Arts.

Coach: George E. Georgas
Mail: g_e_georgas@yahoo.gr

( Subscribe to our channel to stay tuned)

Βυζαντινές Πολεμικές Τέχνες: Η Συριακή Απόκρουση ή Συριακή Εκτροπή

“Η Συριακή Απόκρουση”, μια τεχνική Βυζαντινής Οπλομαχιας η οποία είναι καταγεγραμμένη σε εγχειρίδιο Οπλομαχιας των Μαμελούκων.

Όπως γνωρίζουμε δεν έχει διασωθεί κάποιο Βυζαντινό εγχειρίδιο Οπλομαχιας που να καταγράφει ασκησιολογιο και τεχνικές που εξασκούσαν οι Βυζαντινοί. Τα μόνα που υπάρχουν είναι είναι το εγχειρίδιο ξιφασκίας με μακρύ σπαθί του Γερμανού δασκάλου των όπλων Μάρτιν Σιμπερ, ο οποίος γράφει πως οι τεχνικές που καταγράφει τις χρησιμοποιούσαν και οι Γραικοί δάσκαλοι των οπλων. Το άλλο εγχειρίδιο είναι του Γερμανού στρατιώτη Γιόχαν Τζέικομπ Βον Γουαλχαουζεν ο οποίος έζησε στην αναγέννηση και έγραψε ένα εγχειρίδιο Οπλομαχιας που περιέγραφε τον τρόπο εκπαίδευσης των Ρωμαίων ο οποίος είναι βασισμένος στην “Αρματουρα” του Βικεντιου.
Σε αυτά προστίθεται και το εγχειρίδιο Οπλομαχιας του ύστερου μεσαίωνα που ονομάζεται Nihayat al-su’l και είναι ένα πλήρες βιβλίο πάνω στην ιππική τέχνη των Μαμελούκων ωστόσο έχει γραφτεί από έναν πρόσφυγα από την Ανατολία ή το Ιράν.
Σε αυτό, ο συγγραφέας περιγράφει μια τεχνική την οποία την ονομάζει ως “Η Συριακή απόκρουση ή εκτροπή” και γράφει ότι είναι Ρωμαϊκή τεχνική, δηλαδή Βυζαντινή.

Στο βίντεο θα δείτε την θεωρία και την επεξήγηση της τεχνικής αυτής, αλλά και την εφαρμογή της. Αν και είναι καταγεγραμμένη να εκτελεστεί από ιππέα , μπορεί να εκτελεστεί και από πεζό.

Ευχαριστώ πολύ τον κύριο Mercurio Mansa Myrie, εκπαιδευτή και ερευνητή των Αφρικανικών Ιστορικών Πολεμικών Τεχνών (ΗΑΜΑΑ) για τις πληροφορίες που μου έδωσε και με βοήθησε στην έρευνα που κάνουμε για τις Βυζαντινές Πολεμικές Τέχνες.

Προπονητής : Γεώργιος Ε. Γεωργάς

Ηλεκτρονικό Ταχυδρομείο: g_e_georgas@yahoo.gr

Τηλέφωνο: 694 5876 172

Ο Έλληνας πολεμιστής μοναχός Ιλαρίων που έδιωξε τους Οθωμανούς από την Ελεγμου

Του Γεωργίου Ε. Γεωργά ,προπονητή Ξιφασκίας/Σπαθασκίας, εκπαιδευτή Παμμάχου και Οπλομαχίας

Αρχές 14ου αιώνα κάπου στην Μικρά Ασία. Οι Καταλανική εταιρεία είχε αποστατήσει και είχε επιφέρει μεγάλες καταστροφές, οι Οθωμανοί είχαν ξεκινήσει την εισβολή λεηλατώντας τα πάντα στο πέρασμα τους και κατακτώντας την μια πόλη μετά την άλλην. Η αυτοκρατορία δεν είχε ικανούς στρατηγούς για να αντιμετωπίσουν αυτή την συμφορά. Ενώ ο αυτοκράτορας Ανδρόνικος ο Β’ έκανε συνεχώς λανθασμένες επιλογές.
Εκείνη την εποχή , ζούσε στην μονή Περιβλέπτου ο οποίος ονομάζονταν Ιλαρίωνας. Για το παρελθόν του πριν γίνει μοναχός δεν ξέρουμε και πολλά. Μια μέρα ο ηγούμενος του μοναστηριού τον επέλεξε για μια σοβαρή αποστολή του μοναστηριού. Τον έστειλε στο μετοχι της μονής στην Ελεγμου για να επιστήσει τα κτήματα της μονής. Όταν έφτασε εκεί είδε μόνο τρομαγμένα πρόσωπα ανθρώπων. Ανθρώπους τρομοκρατημένους, εγκαταλειμμένους στην μοίρα τκυς , αδύναμους και παγωμένους από την φρίκη που ζούσαν κάθε μέρα. Οι Οθωμανοί έκαναν συνεχώς επιδρομές σφάζοντας τους πάντες στο πέρασμα τους. Οι καμένες αγροικίες ήταν κάτι συνηθισμένο, σκοτωμένοι άνθρωποι στους δρόμους, γυναίκες βιασμενες.
Σύμφωνα με τον Παχυμερη στις ‘συγγραφικές ιστορίες’ ο μοναχός Ιλαρίωνας ενώ παράλληλα επιστατουσε τα κτήματα της μονής, συγκέντρωσε τους χωρικους, τους σιδεράδες τους ξυλουργούς και μετά από λίγες μέρες φτιάξανε όπλα. Ρόπαλα, ασπίδες , τόξα δόρατα και άλλα. Και τους ξεκίνησε ο ίδιος την εκπαίδευση στις πολεμικές τέχνες. Όρισε χωρικούς ως βιγλατορες έτσι μόλις έβλεπαν τους βάρβαρους να έρχονται , αυτοί ειδοποιούσαν και οι χωρικοί πηγεναν σε ασφαλές μέρη. Αυτό γινόταν έως ότου να ολοκληρώσει την εκπαίδευση των χωρικών. Αλλά και την κατασκευή ενός οχυρού. Σε σύντομο χρονικό διάστημα οι χωρικοί είχαν γίνει λιοντάρια.

Μια μέρα οι Οθωμανοί ξαναήρθαν. Αλλά οι χωρικοί ούτε έφυγαν τρομαγμένοι, ούτε έσκυβαν το κεφάλι σε αυτούς. Αντίθετα είδαν τους χωρικούς έτοιμους για μάχη που τους οδηγούσε στο πεδίο μάχης ένας οπλισμένος μαύρο ντυμένος λιποσαρκος μοναχός.Η επίθεση που έκαναν ήταν τόσο τρομακτική που οι βάρβαροι τα έχασαν, πολλοί σκοτώθηκαν και πολλοί το έβαλαν στα πόδια.
Οι Οθωμανοί ερχόντουσαν ξανά και ξανά αλλά πάντα ο μοναχός Ιλαρίωνας και οι χωρικοί πολεμιστές ήταν εκεί για να τους διώχνουν. Μέχρι που μια μέρα οι Οθωμανοί δεν ήρθαν ξανά. Ο μοναχός Ιλαρίωνας και οι χωρικοί είχαν νικήσει. Η περιοχή ήταν πια ασφαλής και όλοι μιλούσαν για τον μοναχό πολεμιστή. Και κάποια στιγμή τα νέα αυτά έφτασαν στην Κωνσταντινούπολη και στον Πατριάρχη.

Οι εκκλησιαστικές αρχές συνεδρίασαν και πίεσαν τον Πατριάρχη να σταματήσουν τον μοναχό Ιλαρίωνα και να τον νουθετησουν με επιτίμια και να του βάλουν κανόνες. Ως μοναχός δεν μπορούσε να συμμετάσχει σε πολεμικές επιχειρήσεις και μάλιστα να ηγείται σε αυτές. Η εκκλησιαστική αντίδραση έφτασε και στην Ελεγμου που ζούσε πια ο μοναχός Ιλαρίωνας. Έτσι αποφάσισε να πάει στην Κωνσταντινούπολη και να ζητήσει ακρόαση από τον αυτοκράτορα στο Ιερό Παλατιο. Όπως και έγινε.

Οι εκκλησιαστικές αρχές πίεζαν τον αυτοκράτορα να μην αφήσει τον Ιλαρίωνα να κάνει το έργο του και να κλειστεί πάλι στο μοναστήρι και ο αυτοκράτορας να στείλει στην περιοχή στρατιώτες ( που φυσικά είχαν δίκιο η δουλειά των μοναχών είναι η προσευχή και η άσκηση ), ενώ ο μοναχός Ιλαρίωνας πίεζε και αυτός με την σειρά του ότι η περιοχή είχε ασφαλιστεί και οχυρωθεί με το έργο του και έπρεπε να πάει πίσω για να το κάνει καλύτερο. Ως γνωστόν η απόφαση άργησε. Οι Οθωμανοί έμαθαν ότι ο καλόγερος που πολεμούσε δεν ήταν εκεί και αναθάρρησαν. Ο αυτοκράτορας έστειλε μια μικρή φρουρά, όμως οι Οθωμανοί τους έστησαν ενέδρα πριν φτάσουν στο οχυρό και τους σκότωσαν όλους. Το έργο του Ιλαρίωνα άρχισε να καταρρέει. Ο αυτοκράτορας αργούσε να πάρει απόφαση. Η αργοπορία του αυτοκράτορα να πάρει απόφαση έκανε τους Οθωμανούς ποιο θαρραλέους και άρχισαν πάλι την λεηλασία της υπαίθρου, κανείς δεν μπορούσε να αναπληρώσει το κενό της απουσίας του Ιλαρίωνα. Εντέλει ο αυτοκράτορας Ανδρόνικος ο Β’ ο Παλαιολόγος πήρε την απόφαση και επέτρεψε στον Ιλαρίωνα να επιστρέψει στην Ελεγμου και να αναλάβει την άμυνα της υπαίθρου και του οχυρού.
Όταν όμως έφτασε ο μοναχός Ιλαρίωνας είδε πως η κατάσταση ήταν μη αναστρέψιμη. Οι Οθωμανοί ήταν περισσότεροι από πριν και ποιο άγριοι. Το δε οχυρό είχε υποστεί ζημιές. Ο πληθυσμός λίγο και οι στρατιώτες ήταν ελάχιστοι. Έτσι αποφάσισε να κάνει επισκευές στο οχυρό και να αφήσει την ύπαιθρο στο έλεος του Θεού. Για άλλη μια φορά η αργοπορία του αυτοκράτορα να πάρει απόφαση αναδείχθηκε μοιραία για μια μεγάλη περιοχή και τους κατοίκους της.

Πηγή : “Συγγραφικές Ιστορίες” του Παχυμερη

Βυζαντινές Πολεμικές Τέχνες: Η χρήση του κονταριού και της ασπίδας ( scutum ) της πρώιμης Βυζαντινής περιόδου

Ακαδημία Ιστορικών Ευρωπαϊκών Πολεμικών Τεχνών ‘Λέοντες’

Βυζαντινές Πολεμικές Τέχνες: Η χρήση του κονταριού και της ασπίδας ( Scutum ) της πρώιμης Βυζαντινής περιόδου.

 

Το δόρυ ή κονταριον ήταν το κατεξοχήν επιθετικό όπλο του Βυζαντινού στρατού σε όλη την διάρκεια της αυτοκρατορίας. Χρησιμοποιούνταν τόσο από πεζούς όσο και από ιππείς , με ή χωρίς ασπίδα ή ασπιδιον και με πανοπλία ή χωρίς αυτή.
Στο εκπαιδευτικό βίντεο θα δείτε τις δύο κύριες φυλάξεις που ήταν σε χρήση στην Βυζαντινή φάλαγγα της πρώιμης Βυζαντινής περιόδου με την συγκεκριμένη ασπίδα. Είναι η υψηλή και η χαμηλή , ενώ θα δείτε τις βασικές επιθέσεις.

Το κονταριον ήταν ένα από τα αρχαιότερα όπλα το οποίο χρησιμοποιήθηκε και στο πόλεμο και σε μονομαχίες και για χρήση αυτοάμυνας και είναι ένα από τα όπλα του Παμμάχου.

Σεβόμενοι τις διατάξεις του κράτους για την καραντινα συνεχίζουμε την εκπαίδευση μας ατομικά μέσα στο σπίτι.

Μάθε την τέχνη της Οπλομαχιας με online lessons

Πληροφορίες:

Προπονητής : Γεώργιος Ε. Γεωργάς

Ηλεκτρονικό Ταχυδρομείο: g_e_georgas@yahoo.gr

Αποκλειστικό: Η πολεμική τέχνη των Ρωμιών Stratioti σε Γερμανικό εγχειρίδιο Οπλομαχιας

Η πολεμική τέχνη των Ρωμιών Stratioti σε Γερμανικό εγχειρίδιο Οπλομαχιας
Η πολεμική τέχνη των Ρωμιών Stratioti σε Γερμανικό εγχειρίδιο Οπλομαχιας

Του Γεώργιου Ε. Γεωργά, προπονητή Ξιφασκίας / Σπαθασκίας, εκπαιδευτή Παμμάχου και Οπλομαχίας

Οι Stratioti ή Estratioti είναι παράφραση του στα λατινικά της Ελληνικής λέξης στρατιώτης και οι ρίζες των τακτικών τους και της πολεμικής τους τέχνης ανάγεται στην πολεμική τέχνη των Ακριτών.
Μετά την κατάργηση των Ακριτών έχουμε την αναγέννηση τους με το όνομα Στρατιώτες στο Δεσποτάτο του Μοριά όπου ένας μικτός στρατός από Έλληνες και Αλβανούς υπηρετούσαν εκεί με λαμπρά κατορθώματα. Όταν κατάρρευσε το Δεσποτάτο του Μοριά οι Στρατιώτες υπηρέτησαν ως μισθοφόροι την Γαληνοτάτη Δημοκρατία της Βενετίας, το Βασίλειο της Γαλλίας, την Αυτοκρατορία της Ισπανίας, το Βασίλειο της Αγγλίας, την Αγία Ρωμαϊκή Γερμανική Αυτοκρατορία, την Νάπολη και αλλού. Πολλοί διακρίθηκαν τόσο πολύ που χρίστηκαν ιππότες.
Οι Στρατιώτες ονομάζονταν από τότε Stratioti ή Estratioti.
Οι πιο πολλοί ήταν ελαφρύ ιππικό όπου ο εξοπλισμός τους αποτελούνταν από λόγχη , λόγχη με δύο αιχμές, σπάθη , εγχειριδιο και τόξο ή αργότερα μαύρα όπλα δηλαδή τυφεκιο. Ο αμυντικός εξοπλισμό τους ήταν η ασπίδα ή το ασπίδιο, το πηλικιον όπου υπήρχαν δύο είδη που τους χαρακτήριζε, η καζάκα το οποίο ήταν ένα μακρύ ένδυμα που έφτανε έως τα πόδια και μπότες. Άλλοι μέσα από την καζάκα είχαν αλυσιδωτό θώρακα και μερικοί είχαν και κράνος χωρίς εμπρόσθια προστασία. Οι ανώτεροι αξιωματικοί και αυτοί που είχαν χριστεί ιππότες έφεραν το ιπποτικό ξίφος δηλαδή το μακρύ σπαθί ( long sword ) και είχαν πανοπλία σύνθετων πλακών (full plate).

Για τις τακτικές τους και την πολεμική τους τέχνη έχουμε μάθει από σύγχρονους χρονικογράφους και ιστορικούς καθώς και αξιωματικούς οι οποίοι ήταν ή εχθροί τους ή υπηρετούσαν υπό τις διαταγές τους. Επίσης υπάρχει και ένα εγχειρίδιο πολεμικών τεχνών των Estratioti που είναι γραμμένο στην Ελληνική γλώσσα. Όμως δεν υπήρχε ποτέ εγχειρίδιο όπου να αναφέρει τι τεχνικές οπλομαχιας χρησιμοποιούσαν.

Η εισαγωγή του εγχειριδίου οπλομαχιας γραμμένο σε πρώιμη νέα Γερμανική γλώσσα.
Από Cod.10799 , 001r

Ωστόσο στο Γερμανικό εγχειρίδιο Οπλομαχιας
‘ Buech von fechter Vnnd Ringstuckhen zu Ross Vnnd fuob ‘ ( Cod. 10799 ) γραμμένο το 1623 μΧ στην πρώιμη νέα Γερμανική γλώσσα από άγνωστο συγγραφέα που παρουσιάζονται σε αυτό αρκετές τεχνικές τους.
Το εγχειρίδιο βρίσκεται τώρα στην Osterreichiche Nationalbibliothek στη Βιέννη, στην Αυστρία. Αυτό το εγχειρίδιο βρίσκεται μαζί με άλλα δύο παλιότερα του σε ένα ανθολογιο που ονομάζεται ‘Die Blum des Kampfes’ δηλαδή το ‘Το λουλούδι της μάχης’.

Οι τεχνικές που παρουσιάζονται σε αυτό μοιάζουν πολύ την παράδοση της σχολής του Ιταλού δασκάλου των όπλων Fiore de’i Liberi μιας σχολής ξιφασκίας του 14ου αιώνα.
Το βιβλίο παρουσιάζει τεχνικές ξιφασκίας / οπλομαχιας και πάλης πάνω από άλογο και για πεζούς.

Σε αυτό το βιβλίο παρουσιάζονται στις ζωγραφιές που παρουσιάζουν τις τεχνικές οι Stratioti και σε τεχνικές πεζών και σε ιππέων, και ως ιππότες και ως οπλίτες που είναι εύκολα αναγνωρίσιμοι από την ενδυμασία τους, τον εξοπλισμό του αλλά και από τα σύμβολα στη μικρή χαρακτηριστική τριγωνική σημαία τους που είχαν ως σύμβολο την ημισέληνο ή το άστρο.

Έφιππος Ρωμιός Stratioti με λόγχη εναντίον σε Landsknecht με σπαθί δύο χεριών, δείτε το σύμβολο στη σημαία του Stratioti.
Από Cod.10799 , 283r
Έφιππος Ρωμιός Stratioti με λόγχη εναντίον σε Landsknecht με αλαβαρδα. Δείτε το σύμβολο στη σημαία του Stratioti.
Από Cod.10799 , 284r
Έφιππη πάλη ανάμεσα σε Stratioti και ιππέα. Ο Stratioti αναγνωρίζεται από την μακριά καζάκα, το καπέλο, τις μπότες και την σπάθη.
Από Cod.10799 , 274r
Έφιππη πάλη ανάμεσα σε δύο ιππότες. Οι ιππότες αναγνωρίζονται γιατί φέρουν μακρύ σπαθί ( long sword ) , ενώ ο Stratioti αναγνωρίζεται ο αριστερός ιππέας που φορά το δεύτερο τύπου καπέλο των Stratioti. Να υπογραμμίσουμε ότι υπάρχουν δύο Έλληνες καταγεγραμμένοι ιππότες μόνο από την Ζάκυνθο οι οποίοι υπηρετούσαν στο στρατό της Αγίας Ρωμαϊκής Γερμανικής Αυτοκράτοριας λίγα χρόνια πριν από την συγγραφή του εγχειριδίου. Οπότε δεν είναι παράξενο να υπάρχουν Stratioti στα Γερμανικά βιβλία οπλομαχιας.
Από Cod.10799 , 271r
Stratioti σε τεχνικές αντιμετώπισης εγχειριδίου ( Dagger ). Εδώ έχουμε άλλου τύπου ενδυμασίας Stratiotiπου μνημονεύονται σε Γαλλικές πηγές, δηλαδή με κράνος τέτοιου είδους και κοντό χιτώνιο.
Από Cod.10799 , 242r
Stratioti οι οποίοι έχουν λάβει το ιπποτικό χρίσμα σε τεχνικές ξιφομαχίας του “μισού σπαθιού” ( half swording ) με το ιπποτικό σπαθί (long sword). Οι Stratioti αναγνωρίζονται από το είδος του κράνους που φοράνε που μνημονεύεται σε Γαλλικές πηγές.
Από Cod.10799 , 173r
Μέλη της Ακαδημίας Ιστορικών Ευρωπαϊκών Πολεμικών Τεχνών ‘Λέοντες’ ενώ εκπαιδεύονται στις πολεμικές τέχνες που χρησιμοποιούσαν και οι Stratioti.
Μέλη της Ακαδημίας Ιστορικών Ευρωπαϊκών Πολεμικών Τεχνών ‘Λέοντες’ ενώ εκπαιδεύονται στις πολεμικές τέχνες που χρησιμοποιούσαν και οι Stratioti.

Βυζαντινές Πολεμικές Τέχνες: Σκιαμαχια με Ρομφαία της Παλατινής Σχολής

Ακαδημία Ιστορικών Ευρωπαϊκών Πολεμικών Τεχνών ” Λέοντες ”

( Σεβόμενοι τις διατάξεις του κράτους μας για την καραντίνα, κάνουμε εξάσκηση μόνοι μας στην οικία μας )

Βυζαντινές Πολεμικές Τέχνες:

Οι Παλατινες Σχολές ιδρύθηκαν από τον Μέγα Κωνσταντίνο όταν ο ίδιος κατάργησε την Πραιτοριανη Φρουρά. Οι Παλατινες Σχολές στελεχωνονταν αρχικά κυρίως από Γότθους. Αργότερα μετά την πολιτική του Ιουστινιανού του Μέγα άρχισαν να στελεχώνονται από Ρωμαίους ( Βυζαντινούς ). Ένα από τα όπλα των Παλατινων Σχολών που είχαν ως καθήκον την προστασία του αυτοκράτορα ήταν η ρομφαία. Η ρομφαία είναι απόγονος της Θρακικής ρομφαία που κατά κύριο λόγο ήταν ένα όπλο με κυρτή λεπίδα μιας κόψης ή ένα κοντάρι με κυρτή μεγάλη λεπίδα στην άκρη του όπου η χρήση του ήταν με τα δύο χέρια. Από τον 6ο έως και τον 8ο αιώνα η ρομφαία των Παλατινων Σχολών ήταν ένα ίσιο αμφιστομο μακρύ σπαθί.

Μια παρόμοια ρομφαία σαν αυτή στο βίντεο έχει βρεθεί σε ανασκαφές τον 20ο αιώνα σε ανασκαφές στην Αφροδισιαδα στη σημερινή Τουρκία και έχει ταυτοποιηθεί ως Βυζαντινό από την αρχαιολογική κοινότητα το οποίο είχε μήκος 1μετρο και 80 εκ. Παρόμοιο όπλο είχαν και οι Σασσανιδες αθάνατοι.

Παρόμοια όπλα για την ίδια χρονική περίοδο έχουν βρεθεί στην αυτοκρατορική Κίνα και στους Αβάρους. Η χρήση του δεν είναι γνωστή αν ήταν όπλο μονομαχίας ή πολέμου ή για τελετές. Αν κρίνουμε από τα μεσαιωνικά και αναγεννησιακά αντίστοιχα μακριά σπαθιά η χρήση τους ήταν και στον πόλεμο και σε μονομαχίες αλλά και σε τελετές. Στο βίντεο αποδίδονται τεχνικές μέσο σκιαμαχιας με την λογική της Ξιφασκίας και της αγωγής του Παμμάχου.

Προπονητής : Γεώργιος Ε. Γεωργάς

Mail: g_e_georgas@yahoo.gr

Βυζαντινές Πολεμικές Τέχνες: Τα παραγγέλματα των Οπλιτών της μέσης Βυζαντινής περιόδου

 

Βυζαντινές Πολεμικές Τέχνες: Τα παραγγέλματα των οπλιτών της μέσης Βυζαντινής περιόδου. Σύμφωνα με το εγχειρίδιο της Υψηλής Στρατηγικής του Αυτοκράτορα Λέοντα του Σοφού τα περίφημα ” Τακτικά ” αποδώσαμε μερικά από τα παραγγέλματα που αναφέρει στο βιβλίο του και αφορά το βαρύ πεζικό, δηλαδή τους οπλίτες ( ο όρος σκουτατος είχε σταματήσει να λέγεται ). Τα παραγγέλματα πρέπει να εκτελούνται με μεγάλη πειθαρχία και οι εντολές δίνονταν από τον αξιωματικό είτε με φωνητικό σύνθημα, είτε με χειρονομία είτε με εντολή. Στο βίντεο που θα δείτε θα ακούσετε την πολεμική κραυγή των στρατιωτών ( πεζικού και ιππικού ) και ακολουθεί η τεχνική της ώθησης , η τακτική υποχώρηση και η στροφή προς τα δεξιά, δηλαδή η στροφή στη πλευρά του κοντου(κονταριον ).

Θα ακολουθήσουν και άλλα βίντεο.

Μείνετε συντονισμένοι

Byzantine heavy full body plate armored knights of 15th century. Advantages and disadvantages of their equipment

Byzantine Heavy Full-Body Plate Armored Knights – As the Defenders of Constantinople in 1453 A.D. : the advantages and disadvantages of their heavy equipment as well as some additional weapons in the Byzantine Arsenal that were, most possibly, used by the Byzantines in the defense of the city (crossbows and the Greek Fire’s fueled flamethrowers and grenades).

 

By Alexander Koev (MA) ,historian and theologist , member and historical researcher of the Academy of Historical European Martial Arts’Leontes’

I dedicate my research article to the Leontes Academy as a New 2020 Year’s gift!

1. Introduction

April, 1453 A.D. has started not very favorably for the last remnants of the once powerful and mighty – Byzantine Empire (395 A.D. – 1453 A.D.). (Haldon: Byzantium At War, p. 21-28) It has existed for more than 1000 years, whose existence can be even more, if one counts the History of the Roman Republic and the Roman Empire. (Haldon: Byzantium At War, p. 21-28) There is a legend that has circulated in the Ancient Rome and it was also related to Byzantium as the Rome’s successor;so the legend said that several people from Troy have survived their city’s destruction and the Trojan heroes have later founded –Roma, which out of small village on seven Hills had a great destiny to rule the world – Pax Romana (Roman world/peace). (Oxford Dictionary: Ed.: Alice-Mary Talbot, p. 21-23) Byzantium as a term did not exist for the Byzantines, while they still called their Empire – Roman (Imperium Romanum or Βασιλεία Ῥωμαίων in Latin and Greek respectively). (Haldon: Byzantium At War, p. 21-28) Thus, the heart of the Empire’s last Bastion – Constantinopolis (the capital – Constantinople) (Oxford Dictionary: Ed.: Alice-Mary Talbot, pp. 508-512) was besieged in April 6, 1453 A.D. by vast Ottoman forces. (Oxford Dictionary: Ed.: Alice-Mary Talbot, pp. 523-524) The last defenders of the capital had force of ca. 7000 soldiers, who had to face a real nightmare – a huge force of ca. 100000 soldiers of the Ottoman forces, which were led by Sultan Mehmed II (Oxford Dictionary: Ed.: Alice-Mary Talbot, pp. 523-524), who were also equipped by the newest discovery of the gunpowder cannons that could fire cannonballs via the gunpowder reaction. (A History of Byzantium: Thimoty E. Gregory, pp. 325-339) One cannon was specifically designed as a huge artillery model (8 meters in length and it fired cannonballs that weighted ca. one ton in weight). (A History of Byzantium: Thimoty E. Gregory, pp. 325-339) The defenders showed an extraordinary bravery and Ancient Honor by not capitulating and fighting to the death – a last man stand. (Finlay: History of Greece, Vol. 3, p. 186) One can say that the defenders of the city have accepted death as a sacrifice for their honorand they have decided to make theirlast stand be remembered in History with their heroic defense and code of honor. (Finlay: History of Greece, Vol. 3, p. 186) On May 29, 1453 A.D., both Constantinople’s Theodosian Walls and Constantine’s Walls have been breached and the last soldiers including the Emperor Constantine XI Palailogos (whose daughter Zoe later married the Russian Tzar Ivan III); (Encyclopedia of World History 3: Ed.: Marsha E. Ackermann, p. 183)/(Oxford Dictionary: Ed.: Alice-Mary Talbot, p. 505) were all killed on the streets of their beloved capital – Nova Roma or Constantantinople (Oxford Dictionary: Ed.: Alice-Mary Talbot, pp. 523-524).The defenceless civilians who have gathered in the Orthodox Church-Cathedral – Hagia Sophia were all slain, enslaved and most possibly physically violated by the Ottomans (I do not use the term, which the modern courts use, because an Orthodox church or chapel doesdemand a peace of mind for the Orthodox Christians, so to discuss these issues is inappropriate, here). (A History of Byzantium: Thimoty E. Gregory, pp. 325-339) and (Time After Constantinople: Joost van den Oever, pp. 27-36) and (Encyclopedia of World History 3: Ed.: Marsha E. Ackermann, p. 241 and pp. 290-291) As a result, the Byzantine Empire ceased to exist after the fall of the city, whose siege has lasted 53 days of a complete blockade on both land and sea as well as a constant bombardment by the Ottoman foes. (Oxford Dictionary: Ed.: Alice-Mary Talbot, pp. 523-524)

Byzantines (i.e. Romeans) had a vast arsenal at their disposal as well – they were equipped with a heavy full-body plate armor, which not only has protected them from the sharp swords’ blades, but I can also assume that this armor could protect from (back then primitive) bullet gunshots;the Byzantines also, most probably, have imported from the Western (Latin) Europe – the crossbows and they also had small number of gunpowder cannons and trebuchets. (Encyclopedia of World History 2: Ed.: Marsha E. Ackermann, pp. Xxxviii-xxxli) Not last to mention, but most probably in a limited amount due to the secrecy and the limited ability to mine the required resources as the Balkan regions were lost, where the minerals could be mined; the Byzantines have still used – the enigmatic and famous Greek Fire, whose chemical formula was discussed by me in the Byzantium Novum’s electronic journal – Basilica, issue 26, page 13. (Basilica 26: Ed.: Baduila Chalkeus: What was the enigmatic formula of the Byzantines’ Greek Fire?: Alexander Koev, p. 13) I disagree on 100% with the claim, which some authors suggest that the Greek Fire is made of napalm-like gunpowder composition (Oxford Dictionary: Ed.: Alice-Mary Talbot: On Greek Fire, p. 873), because the chemical properties of the Greek Fire that the aforementioned scholars propose – exhibite deviations from the historical description of the Greek Fire’s power and the properties like the ability to burn on water as well as to reach tremendous temperatures, which resemble more plasma-like state of the elements – the Greek Fire is described in the Encyclopedia of World History and the Oxford Dictionary quite well, but the scholars there are on the wrong path to grasp the chemical composition of the Greek Fire. (Encyclopedia of World History 2: Ed.: Marsha E. Ackermann, pp. xxxviii-xxxli) and (Oxford Dictionary: Ed.: Alice-Mary Talbot: On Greek Fire, p. 873) In my research, I state that the Greek Fire’s chemical formula has involved Ferrum (Iron powder) and the Lanthanide element – Cerium (Cerium powder), which when both mixed together in some easy to set on flame aloe-oil like substance and when exposed, for example, to Oxygen (a single burning flame in front of the edge of the Byzantine flamethrower), then this chemical reaction could instantly change into a liquid flame that had the amazing 3000 degrees Celsius – a liquid flame with a temperature that was near to the temperature of the Sun’s surface. (Basilica 26: Ed.: Baduila Chalkeus: What was the enigmatic formula of the Byzantines’ Greek Fire?: Alexander Koev, p. 13) This formula was later (after several centuries) rediscovered in 1903 A.D. by the Austro-Hungarian chemist Carl Auer von Welsbach, but he did not see that this formula was used much earlier by the Byzantine Empire as their Super-weapon of the Apocalypse. (Basilica 26: Ed.: Baduila Chalkeus: What was the enigmatic formula of the Byzantines’ Greek Fire?: Alexander Koev, p. 13) As a result, Byzantium had in its arsenal with a high degree of probability– both flamethrowers and grenades (grenades could have used only the powder without the oil add-on) at their disposal to defend the city as well. (Encyclopedia of World History 2: Ed.: Marsha E. Ackermann, pp. xxxviii-xxxli)

As a summary, one can say that the weapons, which Byzantines possessed in 1453 A.D. have allowed them to defend the city for such a long time and be also technologically prepared against their much outnumbering enemies. In my opinion, the heavy full-body plate armor was specifically selected in order to be able to withstand not only the sword attacks, but also the bulletshots from the primitive as well as long-time reloading shotguns back then (i.e. 1453 A.D.).

The purpose of this article is to examine the usage of the full-body plate armor and it aims to discuss not only its advantages and disadvantages, but also other weapons, which have been used by the Byzantines as well as the Western European (Latin) mercenaries who were led by the Commander Giovanni Longo who specifically answered to the aid of the fellow Christians in the defense of Constantinopolis in 1453 A.D. and his decision would cost his life as he got critical wounds, which did not allow him to participate further in battle, so these wounds de facto meant a certain death for him. (Oxford Dictionary: Ed.: Alice-Mary Talbot, pp. 523-524) and (Encyclopedic: Vol. 3, pp. 124-128) I also think that Giovanni Longo deserves to have a historical respect and it is unacceptable to call him a coward as some historians might falsely grasp and represent the necessity to evacuate him when he was a mortally wounded man from the field of battle.However, Giovanni Longo did all he could to save the city and the Byzantines looked at him as their hero who was the only one from the entire Europe alongside with his men who came to the call of arms in 1453 A.D.. Also, I strive to recreate the atmosphere of the defense in the siege period. I dedicate my article to the Leontes Academy in Greece where in summer, 2019 – I have the pleasure and honor to complete an intensive course in the Byzantine Martial Arts. I salute and express my respect to all people who I know in Greece with the Latin words: “Ego, mei amici in Graecia saluto! Ave et gratias multas!”. (I greet my friends in Greece! Salutations and I thank you a lot!).

2. Heavy Full-Body Plate Armor – its advantages and disadvantages.

One can say with 100% confidence that the Byzantine Empire was influenced by the Western European (called not Western, but Latin, back then) knight chivalry customs and code of honor. (Haldon: Byzantium At War, pp. 86 – 89). Thus, it should be no surprise to see the Byzantine soldiers who were equipped with a heavy full-body plate armor as the Crusader knights, for example. (Encyclopedia of World History 2: Ed.: Marsha E. Ackermann, pp. Xxxviii-xxxli) I think that it is no surprise to see the development of various sophisticated methods to update the knights’ armor in the Medieval Europe. (Encyclopedia of World History 2: Ed.: Marsha E. Ackermann, pp. Xxxviii-xxxli) I can conclude that the armor was finally made absolute with the more and more sophisticated gunpowder weapons. The gunpowder chemical formula, which is made out of Sulfur, Charcoal and Saltpeter (Potassium Nitrate KNO3) has allowed the usage of cannons, pistols and shotguns – initially primitive, but more and more complex, sophisticated and advanced in the progress of time as we can see with the automated machine guns nowadays. However, the Spanish Conquistadors have remained true to their heavy full-body plate armor and they have even perfected this technology. (Encyclopedia of World History 3: Ed.: Marsha E. Ackerman, pp. 229-230) Even nowadays one can see the ballistic vests that still resemble this old technology, but they employ carbon like armor, and sometimes mixture of metals including Titanium – I would assume that Aluminium can also be used sometimes as it is light in weight as Titanium, but Titanium is extremely expensive. One has to remain true inboth modern as well as Ancient and Medieval warfare to the cost balance, the numbers of the battle force, the training cost, the equipment cost, logistics, food and resources management, overall military management and etc., etc. We can see the aforementioned terms in the book by the Eastern military thinker Sun Tzu who discusses all relevant terms throughout his entire book (so I give all the parts of his book and not a single Chapter, section or page) for a success of a military commander in a military campaign. (Sun Tzu: Art of War, the entire book) The Art of War is indeed an interesting book, so one should read it from the first to the last page and he/she should do a reflection on all words carefully when he/she reads this Ancient wisdom and powerful knowledge.

One has to note as a given fact that the heavy full-body plate armor, the soldier’s backpack, their weapons and other equipment are de facto very heavy and one has to secure the heavy armored knight all of the following: mobility, agility, speed, long time endurance etc, etc. Thus, I can say with 100% confidence that the defenders of Constantinople in 1453 A.D. have used an amalgam of light armored and heavy armored troops, as well as many civilians helped in maintenance and repairs of the walls. (Oxford Dictionary: Ed.: Alice-Mary Talbot, pp. 508-512) and (Encyclopedia of World History 2: Ed.: Marsha E. Ackermann, pp. xxxviii-xxxli) Here, one can say the words of Veggetius that it is not the numbers, but the training and equipment that wins the day and he further adds that also courage of the soldiers in battle is important although initially saying it alone is not so important when referring to the Gauls. (Veggetius: Epitome of Military Science, pp. 2-3) This is also supported by Haldron in his work – Byzantium At War. (Haldon: Byzantium At War, p. 63 and pp. 86 – 89) The Byzantines as the direct heirs to the Hellenistic and Roman traditions as well as influenced by Eastern and Latin customs have used all availability of battle equipment in this dramatic period of their time – the siege of Constantinople in 1453 A.D.. (Haldon: Byzantium At War, pp. 86 – 89). They knew Veggetius, Taktica of Leo VI the Wise, Strategikon of Maurice, Julius Caesar’s Gallic Wars as well as tremendous other amount of literature on Military Science, which has not survived to our modern time unless more archealogical evidence comes to be known to us. I do not mention here Sun Tzu’s Art of War, because it was written in the Far East geographical region and although it might be possible that it was translated and it could have traveled a huge geographical distance like the Chinese silk worms (smuggled in the Early Middle Ages by the Byzantines in an intelligence operation that was orchestrated and personally supervised by the St. Imperator Justinianus Magnushimself) or the gunpowder, that is composed of Sulfur, Charcoal and Saltpeter (Potassium Nitrate KNO3) technology as discussed earlier in this paper. Gunpowder was invented in China as a fireworks pleasure time initially (I say it out of my common knowledge from reading many books earlier); I will not dig into analyzing was the Art of War military manuscript that was written by Sun Tzu – known or not known to the Byzantines – I believe this requires a separate study and analysis.

Another important point to my study, here is the following:we may find many leftovers of the Byzantine lost knowledge in Italian and German fencing manuals some corresponding to the time of the defense of Constantinopolis in 1453 A.D. like Die Blume des Kampfes (“The Flower of Battle” – transl. from German), which is published in ca. 1428 A.D. by the Italian Master Fiore de’l Liberi. As a way to study the knowledge of Antiquity, the Byzantines have most certainly reflected and preserved such works as the Homer’s Troy, Plutarch, Herodotus, Plato’s works, Aristotelian Science – it was also the leading thought of the Medieval Academic world. Alchemists have created many mixtures, studied the elements, their usage in the military warfare, they made the substances to color clothes and the textile fabric including the banners and the Alchemists have also created various substances for healing (i.e. medical purposes of the elements). However, one has to note that the technology back then did not have our modern machine calculations and the measurement-like technological equipment. Thus, we are more and more aided by the A.I. algorithms and Big Data ways to analyze millions,even billions not to say trillions of numbers and specimens. The Byzantines had to do all these by the help of their knowledge and wisdom as well as diligent work as back then – there were none of our modern technologies to aid them in their routine tasks and work.

Blacksmiths have raced day and night (the steel production, for example, does not allow the halt of the technological process) throughout the centuries to perfect swords and armors, shields and arrow heads. Cuprum (Copper) military equipment was gradually replaced by bronze – Copper and Tin (Stannum) mix – and later – Ferrum (iron); and even further by steel (iron and carbon’s alloy mix) technologies. (Encyclopedia of World History 2: Ed.: Marsha E. Ackermann, pp. xxxviii-xxxli) These events have taken place for several millennia. Some technologies are State of the Ark even nowadays as the Damascus Steel, which most probably uses an add-on of minerals that are known to each specific master who makes it and transfers the secret of the additional elements to the steel only to his disciples. (Encyclopedia of World History 3: Ed.: Marsha E. Ackermann, p. xxviii) Military technologies push the progress of mankind further and further. (Encyclopedia of World History 2: Ed.: Marsha E. Ackermann, pp. Xxxviii-xxxli) In 1453 A.D., two worlds have met together: the Ancient-Medieval and pre-modern/modern. In Constantinopolis, all kind of military equipment was used: cannons withgunpowder technology whose composition I have mentioned above in my study. I have already discussed earlier that in the decisive battle both the Byzantines and the Ottomans have usedsome variate of different types of swords as gladius and spatha, knives, bows, crossbows, various primitive shotguns and pistols, catapults, trebuchets, heavy fullbodyplate armor, light armor, most definitive that it was also used, but only by the Byzantines – the legendary Greek Fire-based flamethrowers and grenades. (Encyclopedia of World History 2: Ed.: Marsha E. Ackermann, pp. Xxxviii-xxxli) I mentioned earlier in my publication at the e-journal of Byzantium Novum – Basilica, issue 26 that the chemical formula of the Greek Fire was a combination of Ferrum (iron) + Cerium elements (Basilica 26: Ed.: Baduila Chalkeus: What was the enigmatic formula of the Byzantines’ Greek Fire?: Alexander Koev, p. 13), where Cerium was most likely produced from Bastnäsite mineral and this mineral is abundant in the Balkansas well as other parts of various Euro-Asia regions;both elements could have been mixed in some aloe-oil like substance – my educated guess on this substance would be a simple olive oil, which when sprayed could ignite when a high temperature is present (ca. 400 Celsius is needed for the olive oil to ignite, but when this mixture of metal powders is added, then this is instantly possible); i.e. by adding a mix of Ferrum/Cerium particles, then the reaction could reach the tremendous heat and power). Another aloe-oil like substance could have been a Spiritus with a high level of percentage that could have been used to mix the Ferrum and Cerium particles inside. Thus, when this mix was pushed out from a flamethrower like a deodorant spray and the spray mix has come into contact with the Oxygen supported flame – this could do the job,  so the Byzantines had a long time period burning small flame on the top of the flamethrower’s edge – the flame instantly has reached the temperature of 3000 degrees Celsius when both the spray mixture with Ferrum and Cerium particles came into contact on the exit of the aforementioned spray mixturewith an Oxygen supported small permanent flame (a temperature of the Sun’s surface was instantly reached). The liquid flame has turned into a plasma-like state and this gave the aforementioned Fire its super liquid flame qualities. (Basilica 26: Ed.: Baduila Chalkeus: What was the enigmatic formula of the Byzantines’ Greek Fire?: Alexander Koev, p. 13) However, I leave the question of the olive oil’s as well as the simple destilated wine into strong spiritus’ role open for further research. Thus, the questions of napalm/petroleum, which is difficult and costly to transport from the Caucasus (Colchis, i.e. the modern day – Georgia area in Caucasus) and the abundant olive oil and wine in Greece are open for further scientific discussion.

The siege of Constantinopolis has brought together several cultures in one place – theByzantine (Greek, Hellenistic, Roman and smaller ethnic groups), Western European (Latin) – Italian, French, English, German, Spanish etc., the Ottoman and other smaller ethnic mercenary groups as, most probably, Bulgarian, Serbian etc. (Oxford Dictionary: Ed.: Alice-Mary Talbot, pp. 523-524) In 1453 A.D., it was a point where History has been decided – A New World Order, which wanted to eliminate the Byzantines or Romeans as the inhabitants of Constantinople called themselves.

Also, the Romean military forces had also a full military support of their centuries-long trustful and loyal as well as tested in battle Intelligence Force that was established by the Ancient Roman pagan Emperor Diocletian under the name of the new institution – Agentes in Rebus (Данилов: Война, pp. 146-154), which was later named Logothetes tou Dromou (Oxford Dictionary: Ed.: Alice-Mary Talbot, Logothetes tou Dromou, pp. 1247-1248). They were, most probably, entrusted with keeping the city from betrayals from within. Not to allow someone to betray the Emperor Constantine XI Palailogos and to prevent inner foes to let enemies inside the city. They had to hide the secret of the Byzantine Greek Fire and other battle military plans and technologies. Also, there were naval battles going in the Golden Horn, which are also part of the story and I want just to briefly mention and give credit to them in my article, here. (Oxford Dictionary: Ed.: Alice-Mary Talbot, pp. 523-524)

Briefly said, the advantages of the heavy full-body plate armor are its better protection from death-like situations like gunshots and hits by the pike/sword/mace or axe, while its disadvantages are the decreased level of the unit’s mobility, agility, decrease in time to react in various dangerous reactions, increase in overall tiredness and sweating. In conclusion, the armor has better protection, but more discomfort in the time progression constant. Also, it is very difficult to put it fast, so it requires time to equip it and it even requires help from others. In war, time is all (Tempora est Omnes!) and it is essential in the military planning. Thus, one can conclude that this is one of the reasons why the heavy fullbodyplate armors were made obsolete along the progress of History when the development of the gunpowder technologies and the artillery technology took place, which both havedemanded the units mobility in contrast to the Ancient/Medieval military logic.

3. Other Byzantine weapons: crossbows, small amount of gunpowder cannons, and the Greek Fire’s fueled flamethrowers and grenades.

The vast development of the military industry in the Middle Ages has ensured that the Byzantines had a vast variety of weapons at their disposal as very extravagant crossbows, which were developed in China and Greece at the same time initially and they were later reinvented by the Western European (Latin) part of Europe and, most probably, reintroduced to Byzantium, which has used them to defend not only other territories, but Constantinople – the capital itself in 1453 A.D. (Encyclopedia of World History 2: Ed.: Marsha E. Ackermann, pp. Xxxviii-xxxli), (A History of Byzantium: Thimoty E. Gregory, pp. 325-339) and (Time After Constantinople: Joost van den Oever, pp. 27-36)

Another usage of the Greek Fire was in the grenades technology, which I assume by looking  on the illustration of the grenade was filled by the mixture of the chemical formula – just the powder without the olive oil – that I have proposed in my previously published research in Basilica, 26 and the grenade was covered above by a piece of cloth that was most probably put before into an easy to set on flame substance like very high percentage Spiritus alcohol extract. Then, the cloth was set on fire and the grenade was thrown at the enemy and when the grenade broke (it was made out of easy to brake at hit – clay or glass) or the fire has reached its inner core, then it exploded and set in motion metal sharp-like parts in order to cause body damage to the enemy, so the targeted foes can die from bleeding. However, most probably the grenades were used in the defenses of the city walls as the metal sharp-like parts could damage the one who throws them as well or other fellow Byzantines who fight alongside. (see the Illustration section Number 1 for reference, please).

As I have mentioned earlier in my article, there was a prominent usage of the gunpowder cannons in the Siege of Constantinople in 1453 A.D. Here, one has to give credit to the Ottomans who constructed more cannons for the battle and they even managed to bring one 16 feet cannon to incite fear into the defenders. (A History of Byzantium: Thimoty E. Gregory, pp. 325-339) I assume that it would most likely be scary for the untrained people, but for the Byzantine Imperial military forces who were vastly outnumbered and they have fought for so many days under constant bombardment – fear was put behind as their prime worry was to save the capital and the inhabitants of the city.

Lastly, I would like to mention the Byzantine flamethrowers that functioned with the chemical formula that I have mentioned in my earlier research – Basilica 26. Thus, the flamethrowers principal of work is like of a deodorant nowadays when one holds a lighter in front of it and he/she presses the button of the deodorant. I have stopped very in detail on the Greek Fire chemical formula compositionby discussing all aspects above in my research analysis. Here, it is important to note that one adds Ferrum and Cerium powder in a possible aloe-oil substance like olive oil or alcohol to secure the ignition with Oxygen-powered flame. I have mentioned very in detail my thoughts about it, above. Thus, the same deodorant-lighter principle applies to the Byzantine flamethrower. (see the Illustration section Number 2 for reference, please)

4. Reflections on all aforementioned.

I would like to note that the atmosphere of Constantinople at the time of the siege in 1453 A.D. was not one to be described with the words: “This is the end! We must surrender! All is over!” It was the contrary to these words and the entire heroic defense and sacrifice of the brave defendands supports my claim. The Byzantines were deeply religious people who believed in God and I am sure that they knew that the Fall of Constantinopolis (Κωνσταντινούπολις) is not the end to their legacy. I find it somewhat ironic, but here comes again the Legend of Troy and Roma to my mind. Thus, one can summarize the morale of the Byzantines with the Latin phrase: “Labor, patientia et fides omnia vincunt!” (Work, patience and faith conquer all!) Even today one can see the free nations of Greece and Cyprus as well as many minority Orthodox ethnic groups in Syria, Turkey, Egypt, Israel, Macedonia, Bulgaria etc., who can trace their heritage to the once Mighty Empire of Byzantium. These ethnic minorities can be summarized under the Greek term – Ῥωμαῖοι (Romeans). Orthodox religion is also the State mainstream religion in so many countries: Bulgaria, Greece, Macedonia, Romania, Russia, Serbia, Ukraine etc. etc. (I named just a few). Orthodoxy is a worldwide religion, which has a presence even in the USA, the UK, Germany etc. As a result, the Byzantines knew in 1453 A.D. that nonetheless their physical existencecomes to an end as their lives have been taken on 29 May, 1453 A.D., their legacy will live beyond. “Vita in aeterna!” (Eternal life!) – this Latin phrase quite well symbolizes all.

In regards to the weapons, one can truly see that all kind of weaponry’s amalgam was used: various types of swords and knives, light armor, heavy full-body plate armor, various types of shields, pikes, axes, maces, bows – both short and long, crossbows, fire arms that were based on the gunpowder technology, for example, primitive pistols, shotguns, cannons, catapults, trebuchets, most probable conclusion would be to say that the Greek Fire based weaponry was still present, but in much low quantities as the Cerium as well as Ferrum minerals’ mines on the Balkans and Asia Minor were not under the Byzantine control – these weapons were the flamethrowers and grenades based on the Byzantine Greek Fire. One should note that the Byzantium was always adaptive to all kind of matters not only this can be related to their finances; this very fact of adaptability has allowed Byzantiumto survive so long. (The Economic History of Byzantium: Angeliki Laiolu, p. 73) This was truly a clash of technologies, ideologies, knowledge, wisdom and faith. Thus, the Byzantines most probably knew that either a human or an army might sometimes advance and sometimes retreat.They would certainly like this principle of philosophical view and they might have adapted it or modified it vice versa: “Firstly to retreat and then, to advance!”. As it came to pass with the fall of the Ottoman presence on the Balkans – Greece’s independence was followed by the freedom to Serbia and later Bulgaria and so on. Thus, one could observe a general Ottoman demise at some point. However, History is always in motion and I have observed as a Historian that a general historical events occur in a circle like sequence that comprises 30 years – a period to grow one human generation, if it is educated well, then the nation advances, if not; then, the nation declines. In my opinion, adaptability is the key and on this view I could agree with Charles Darwin on the evolution and adaptability theory, here. As a result, the Byzantines were both religious and practical in their scientific thought.

5. Conclusion.

In conclusion, I have noted the advantages and the disadvantages of the Byzantine Heavy Full-Body Plate Armor, which was used by both the native Byzantine Knights as well as the Western European (Latin) mercenaries. As I said above, the long time to dress the armor i.e. to make it fully operational and the advancement of the gunpowder firearms technologies have made this type of armor obsolete. I have also shown in my article here how various other weaponry technologies have functioned and were employed in the siege period by both sides. The chemical formulas behind the technologies and how to use them correctly in regards to the Ancient weapons; and last, but not least, what was the role of the Byzantine morale, mentality, Orthodoxy and the atmosphere in the days of siege in 1453 A.D..

6. Literature.

Encyclopedia of World History. Ed.: Marsha E. Ackermann, Michael J. Schroeder, Janice J. Terry, Jiu-Hwa Lo Upshur, and Mark F. Whitters. Vol 2.: Infobase Publishing, New York, 2008.

Encyclopedia of World History. Ed.: Marsha E. Ackermann, Michael J. Schroeder, Janice J. Terry, Jiu-Hwa Lo Upshur, Mark F. Whitters. Vol 3: Infobase Publishing, New York, 2008.

Encyclopedic Prosopographical Lexicon of Byzantine History and Civilization. Ed.: Savides, A. & Hendrickx, B. Vol. 3, Cambridge University Press, Athens, 1965.

Finlay, George: History of Greece. Vol. 3. Oxford: Claredon Press, 1877.

Laiou, A. E.: The Economic History of ByzantiumFrom the Seventh Through the Fifteenth Century. Vol. 1. Dumbarton Oaks, 2008.

Haldon, J.: Byzantium At War. Ospfey Publishing Ltd., Oxford, England.

Oxford Dictionary of Byzantium. Ed.: Alice-Mary Talbot. Vol. 3. New York/Oxford: Oxford University Press, 1991.

Thimoty, G.: A History of Byzantium. Oxford: Blackwell Publishing Ltd., 2005.

Sun Tzu: The Art of War. Translated by L.Giles. London: Luzac, 1910.

van den Oever, Joost.: Time After Constantinople. Nijmegen: Radboud University Nijmegen, 2012.

Veggetius.: Epitoma Rei Militaris in Epitome of Military Science Vol 16 (translated by P.N. Milner), Liverpool University Press, Liverpool, 1993.

Данилов, Е.С. [Danilov, E.S.]: Война и разведывательная деятельность в античном Риме. [War and intelligence activities in the Ancient Rome.], ЯрГУ. [Ya. State University], Yaroslavl, 2011.

7. Illustrations:

1. Byzantine “Greek Fire” grenades (Archaeological evidence):

Source of Image: Badseed,. (2017, November 13). Greek Fire Grenades. Ancient History Encyclopedia. Retrieved from https://www.ancient.eu/image/7617/

2. Byzantine Greek Fire based flamethrower (handheld):

Source of image: https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/9/93/Conquest_of_Constantinople%2C_Zonaro.jpg

5. Emperor Constantine XI Palaiologos defends the city when the Walls are breached:

Source of image:https://yandex.ru/images/search?text=siege%20of%20constantinople%201453%20forces%20positions%20map&from=tabbar&pos=13&img_url=https%3A%2F%2Fi.imgur.com%2FUOW70Sj.jpg&rpt=simage

6. Byzantine Heavy Full-Body Plate Armor (Image is a Copyright of the Academy of Historical European Martial Arrs ‘Leontes’) 

 

7. An external website link with information on the Greek Fire:

https://allthatsinteresting.com/greek-fire (An Internet website with good info and illustrations related to the Ancient Byzantine Greek Fire)

Author: Alexander Koev (M.A.)

Μονομαχία, Ελληνική ή Βαρβαρική παράδοση. Η θέση της μονομαχίας στο Βυζάντιο

Του Γεώργιου Ε. Γεωργά προπονητή Ξιφασκίας, εκπαιδευτή Ενοπλου Παμμάχου, Σπαθασκίας, Οπλομαχιας

Ο Ευστάθιος Θεσσαλονίκης ο οποίος έγινε αρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης στα 1178μΧ και ήταν και αυτόπτης μάρτυρας της αλώσεις της Θεσσαλονίκης από τους Νορμανδούς, στο έργο του ‘ Παρεκβολαι εις την Ομήρου Ιλιάδα και Οδύσσεια ‘ παρέχει ένα μεγάλο αριθμό σχολείων πάνω στις Ομηρικές μονομαχίες ανάμεσα στους Αχαιούς και τους Τρώες. Ο Ευστάθιος δίνει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον για τις μονομαχίες της Ιλιάδας τις οποίες τις αναλύει διεξοδικά. Επισημάνει ότι ο Όμηρος δεν έκανε μνεία στην λέξη ‘ μονομαχία ‘ , αντίθετα χρησιμοποιεί παραφραστικες περιγραφές ή άλλα ρήματα προκειμένου να περιγράψει την πρόκληση και την διεξαγωγή της μονομαχίας. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα, παλαιότεροι Βυζαντινοί σχολιαστές από τον Ευστάθιο, να έχουν την άποψη ότι οι μόνομαχιες ήταν ξενόφερτο και βαρβαρικό έθιμο διότι οι αρχαίοι Έλληνες δεν το συνήθιζαν, άρα ούτε οι Ρωμαίοι / Βυζαντινοί ( οι Έλληνες του μεσαίωνα ) έπρεπε να το κάνουν. ( Σημ. Αυτό δείχνει ότι οι Ρωμαίοι είχαν εθνική συνείδηση ότι το γένος τους ήταν Ελληνικό ). Ο Ευστάθιος όμως παρόλο που το αναφέρει αυτό, παρακάτω δίνει την δική του άποψη, ο οποίος δηλώνει ότι οι μόνομαχιες όχι μόνο ήταν κάτι συνηθισμένο στην Ομηρική εποχή , αλλά αποτελούσε και εξαιρετική άσκηση προετοιμασίας για πόλεμο , αλλά και ένδειξη ανδρείας και γενναιότητας. Ο Ευστάθιος Θεσσαλονίκης προχωρά παραπέρα τα σχόλια του , γράφοντας ότι πολλοί εκπαιδεύονταν στην μονομαχία με χρήση ξύλινων ράβδων και καλαμιών , προκειμένου να μην υπάρξουν σοβαροί τραυματισμοί στην άσκηση.

Γράφει ποιο συγκεκριμένα : ” Ότι δε ζηλωτών ην τοίς παλαιοις και το μονομαχείν ως μέγα πολέμου γυμνασμα και ως ανδρείας και ρωμαλειοτητος ένδειξης προδηλον εστί, ως δε ουκ αεί σκοπός ην μονομαχίας ενδινων ψαυειν, αλλά εστίν ου εις μόνην σκιαμαχιαν απετελευτα το έργον ήδη προδεδηλωται. Διό πολλοί και ραβδιοις ή καλαμισκοις αλλήλων κατατιτυσκονται οία μη στοχαζομενοι πληγών, η δε ιστορία μονομαχουντων ζηλωτας γενέσθαι φησιν Κυρηναιους και Μαντινεις. ”

Ο Ευστάθιος μας παραθέτει την διαχρονικότητα της μονομαχίας στο Ελληνικό γένος. Αυτή η πρακτική εξάσκησης με ράβδους και καλάμια δεν ξεχάστηκε αλλά συνεχίστηκε η εξάσκηση αυτή σε όλη την μεσαιωνική περίοδο της Ρωμαϊκής αυτοκράτοριας αφού και τα τακτικά υψηλής στρατηγικής δίνουν έμφαση σε αυτές τις μονομαχίες ,τις οποίες όλοι οι συγγραφείς τις θεωρούσαν εξαιρετικά προγυμνασματα και προετοιμασία για την πραγματική μάχη.

Αν πάμε τώρα στον 13ο αιώνα ο κληρικός Νικηφόρος Βλεμμυδης ο οποίος ήταν Λογοθέτης του Οικουμενικού Πατριαρχείου ενώ παλαιότερα είχε εξασκήσει το επάγγελμα του γιατρού και επίσης είχε σπουδάσει οπτική, αστρονομία, γεωμετρία και αριθμητική, στο έργο του
‘ Βασιλικός Ανδριάς Λόγος Ηθικός ‘ υπάρχει μια αναφορά στο άθλημα της σφαίρας το λεγόμενο τζυκανιον. Εκεί έχει έναν σχολιασμό για το πόσο ωφέλιμο ήταν η εκπαίδευση στο γυμνάσιο ( άθλημα ) αυτό για στρατιωτική εκπαίδευση.
Ωστόσο ο Νικηφόρος Βλεμμυδης δεν αναφέρεται συγκεκριμένα στην μονομαχία , αλλά στην οπλομαχία που την διαφοροποιεί. Το ενδιαφέρον ωστόσο έρχετε σε μια παράφραση του έργου του ,υπό την εποπτεία του Γεώργιου Γαλησιωτη ( κληρικού και αξιωματούχου του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως) και του Γεώργιου Οιναιωτη. Η συγκεκριμένη παράφραση έχει τίτλο
‘ του σοφωτατου κυρου Νικηφόρου Βλεμμυδου λόγος περί βασιλείας μεταφρασθεις προς το σαφέστερον παρά του σακελλιου της μεγάλης εκκλησίας διακόνου Κύρου Γεώργιου Γαλησιωτου και Οιναιωτου Γεωργίου των λογιωτατων ανδρών και ρητορων. ‘ Ενώ ο μελετητής θα περίμενε ότι είναι μια μεταφορά του λόγου του Βλεμμυδη σε πολλά σημεία οι συγγραφείς προσθέτουν νέα στοιχεία. Το κεφάλαιο 128 του Βλεμμυδη εμφανίζεται διαφορετικό από το πρωτότυπο και δίνει αναφορά στην μονομαχία. Οι συγγραφείς συμφωνούν ότι το τζυκανιον δεν ωφελεί στη εκγύμναση των πολεμιστών στις πολεμικές συγκρούσεις , ωστόσο προσθέτουν ότι δεν βοηθάει ούτε στην μονομαχία. Η αναφορά αυτή είναι περίεργη γιατί ο Βλεμμυδης γράφει για οπλομαχία και όχι μονομαχία. Η αναφορά σε μονομαχία τον 14ο αιώνα είναι πολύ σπάνια , γιατί αυτή τη περίοδο παύουν οι αναφορές για μονομαχίες στα ιστορικά Βυζαντινά κείμενα. Ακόμα πιο παράξενο είναι πως γράφουν για μονομαχίες και στρατιωτικά ζητήματα λόγιοι και ιερείς.
Από τις παραπάνω πηγές μπορούμε να συμπεράνουμε ότι η μονομαχία δεν ήταν ούτε άγνωστη στον Ρωμαϊκό στρατό ούτε ξενόφερτο βαρβαρικό έθιμο. Ενώ δεν δέχονται ότι το τζυκανιον βοηθά στις πολεμικές τέχνες. Πράγμα που συνηγορεί ότι για να εξασκηθεί κάποιος ορθά στην πολεμική αγωγή θέλει συγκεκριμένα γυμνάσια.

Αν πάμε στον 7ο μΧ αιώνα θα βρούμε την σημαντικότερη αναφορά μονομαχίας σε εκκλησιαστικό κείμενο. Είναι η Κλίμακα του Αγίου Ιωάννου. Ο συγγραφέας στο έργο του λόγο εις τον Ποιμένα παραλληλίζει τον σωστό πνευματικό με τον ικανό στρατηγό. Ο στρατηγός καλείται να γνωρίζει την θέση και την ικανότητα κάθε στρατιώτη και να τους χρησιμοποιεί ανάλογα την περίπτωση και τις απαιτήσεις των επιχειρήσεων. Κατά τον ίδιο τρόπο πρέπει να ενεργεί και ο πνευματικός. Ιδιαίτερη εντύπωση προξενεί το γεγονός ότι ο Άγιος Ιωάννης αναφέρετε ξεχωριστά στην κατηγορία των στρατιωτών που λάμβαναν μέρος σε μονομαχίες. Γράφει ο Άγιος Ιωάννης ότι αυτοί οι στρατιώτες είχαν ειδική εκπαίδευση, ήταν επίλεκτοι και δεν λάμβαναν μέρος σε όλες τις πολεμικές επιχειρήσεις, για να είναι ξεκούραστοι. Επίσης τους εκπαίδευαν με ειδικές ασκήσεις που είχαν σκοπό να νικήσουν στην μονομαχία.
Η πληροφορία αυτή σε θεολογικό βιβλίο μπορεί να μας εκπλήσσει, ωστόσο μας δίνει πολλές πληροφορίες. Επιβεβαιώνει ότι όχι μόνο υπήρχαν μόνομαχιες στον μεσαιωνικό Ρωμαϊκό στρατό, αλλά υπήρχε και συγκεκριμένη πρόβλεψη και διαδικασία για τους στρατιώτες που εκπαιδεύονταν για μονομαχία ώστε να μην αποσπάται η προσοχή τους από άλλες ασχολίες του στρατού ( περίπολα, σκοποί, αγγαρείες κτλ). Παράλληλα επιβεβαιώνετε ότι αυτοί οι στρατιώτες αποτελούσαν μέρος μιας ιδιαίτερης ομάδας που εκπαιδεύονταν κύριος για να μονομαχούν. Σε παλαιότερη μάλιστα πηγή ο αυτοκράτορας Μαυρίκιος στο βιβλίο του αναφέρει ότι οι στρατιώτες που εκπαιδεύονται για μονομαχία θα πρέπει να είναι από το βαρύ πεζικό λόγο του εξοπλισμού τους. Συνεπώς μπορούμε να συμπεράνουμε ότι υπήρχε Σχολή Βυζαντινής πολεμικής τέχνης η οποία στελεχώνονταν από στρατιώτες που εκπαιδεύονταν για την μονομαχία. Όχι όμως με την έννοια των δυτικών ιπποτών που αναζητούσαν την προσωπική δόξα και την δόξα του οίκου τους,αλλά την προστασία της τιμής του αυτοκράτορα και της Οικουμένης.

Φωτογραφία 1: Βυζαντινός στρατιώτης με βαρύ εξοπλισμό .

Φωτογραφίες 2-4: Εξάσκηση στο ραβδί του Παμμαχου. Τα ραβδιά και τα καλάμια ήταν ένα χρήσιμο εργαλείο για την εξάσκηση των πολεμικών τεχνών προς αποφυγήν σοβαρών τραυματισμών. Μια παράδοση που συνεχίζεται έως τις μέρες μας.